บทที่ 416

เย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินจิ้นเดินอยู่ตามทางเดิน เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “เฉินจิ้น คนเมื่อกี้เป็นใคร เธอพานายเข้าไปในห้องโรงแรมทำไม”

เฉินจิ้นดึงแขนตัวเองออกจากมือเย่ฮวนเอ่อร์ “ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามเธอ”

ตอนนั้นเอง เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา “เฉินจิ้น ตัวนายทำไมร้อนขนาดนี้ เป็นไข้เหรอ”

มือเล็กๆ อ่อนนุ่มของเธอแตะลงมา พร้อมกลิ่นหอมหวานจากร่างกายของเด็กสาวที่ใกล้ชิด ทำให้หางตาของเฉินจิ้นแดงวาบขึ้นมา เขาปัดมือของเธอออกอย่างแรง “อย่าแตะต้องฉัน!”

น้ำเสียงเย็นชาและห่างเหินแบบนั้น ฟังแล้วเหมือนแฝงด้วยความรังเกียจ เย่ฮวนเอ่อร์ตาแดง น้ำตาเอ่อขึ้นมา

คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ราวกับดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่เคยโดนเมินแบบนี้มาก่อน

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขาอย่างเจ็บปวด เขาเกลียดเธอขนาดนั้นเลยเหรอ

ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

แววตาเศร้าของเธอทำให้เฉินจิ้นชะงักไปนิด แต่เขาก็ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินจากไป

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ก็ยังตามเขาเหมือนหางตามติด ตัดไม่ขาด

สองคนเดินเข้าไปในลิฟต์คนละฝั่ง ไม่มีใครพูดอะไร

ทันใดนั้น ลิฟต์สั่นสะเทือนสองครั้ง แล้วตกลงมาอย่างรวดเร็ว เย่ฮวนเอ่อร์ตกใจจนกรี๊ดออกมา ร่างเธอเสียหลักกระแทกเข้ากับผนังลิฟต์

แต่ยังไม่ทันถึงผนัง ลิฟต์ มีแขนแข็งแรงคว้าข้อมือเธอไว้ ดึงเธอเข้ามาแนบอกอย่างรวดเร็ว

เฉินจิ้นจับเธอไว้แน่น “ลิฟต์ขัดข้องน่ะ ไม่ต้องกลัว”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดของเขา ความกลัวค่อยๆ จางหาย กลายเป็นความอบอุ่นในหัวใจ ตอนแรกเธอยังคิดว่าเขาเกลียดเธอ ที่แท้ก็ไม่ใช่ เพราะเขายังปกป้องเธอ

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้าขึ้น “เฉินจิ้น นายเป็นอะไร ตัวนายร้อนมากเลยนะ ไปโรงพยาบาลเถอะ”