บทที่ 417

เฉินจิ้นหยุดลง

เย่ฮวนเอ่อร์กะพริบตาคู่งามมองเขา “เฉินจิ้น ตอนนี้ฉันเป็นแฟนนายแล้วใช่ไหม”

เฉินจิ้นชะงัก

เย่ฮวนเอ่อร์พูดต่อ “ก็มีแค่คนที่เป็นแฟนกันเท่านั้นถึงจะทำแบบนี้ได้ ตอนนี้ฉันเป็นแฟนนายแล้ว นายเป็นแฟนฉันแล้วใช่ไหม”

เหมือนมีน้ำเย็นถังใหญ่สาดราดลงมากลางหัว ดับเปลวเพลิงทั้งหมดของเฉินจิ้น เขาค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกจากตัวเย่ฮวนเอ่อร์ ตั้งใจจะยืนตัวตรง

แต่เย่ฮวนเอ่อร์กลับโอบคอเขาไว้แน่น ดึงเขากลับไป เธอเม้มริมฝีปากสีแดงพูดเสียงงอน “หมายความว่าไง นายไม่อยากคบกับฉัน แต่จูบฉัน นายจะเอาเปรียบฟรีๆ หรือไง”

เฉินจิ้นกลืนน้ำลาย ควบคุมตัวเองไม่ให้สูดกลิ่นหอมหวานจากร่างเธอเข้าไปอีก “ขอโทษ”

เขาพูดเพียงคำว่า ขอโทษ

เย่ฮวนเอ่อร์แทบจะโมโหตาย ความหมายชัดเจนว่า เขาไม่อยากคบกับเธอ

เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “นายไม่ชอบฉันเหรอ”

เฉินจิ้นไม่ตอบ

เย่ฮวนเอ่อร์เอาใบหน้าเล็กๆ รูปไข่ไปใกล้เขา จ้องตาเขาด้วยดวงตากลมโตทั้งใสทั้งนุ่ม “ทำไมถึงไม่ชอบฉัน ฉันไม่สวยเหรอ ไม่น่ารักเหรอ ไม่ว่าง่ายเหรอ นายพูดมา ฉันจะลองปรับปรุงดูได้ไหม”

เฉินจิ้นอยากเอามือที่เธอเกี่ยวอยู่ที่คอเขาออก

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ยังคงกอดเขาแน่น “เฉินจิ้น ฉันชอบนาย”

เฉินจิ้น “……”

เธอสดใส ร้อนแรง กล้าเข้ามาเกาะติดเขา ขอคบกับเขาตรงๆ

เปลวไฟที่เขาดับลงไปเมื่อครู่ ราวกับถูกจุดขึ้นมาใหม่ทันที ตอนนั้นเอง แสงจากด้านนอกก็สาดเข้ามา ประตูลิฟต์เปิดออกแล้ว

เมื่อกี้ลิฟต์ขัดข้อง ตอนนี้ช่างซ่อมลิฟต์มาเปิดประตูได้แล้ว

“พวกคุณออกมาได้แล้วครับ” ช่างพูดยิ้มๆ

เย่ฮวนเอ่อร์รีบปล่อยมือจากคอเขา ถอยออกมา

เฉินจิ้นหมุนตัว ก้าวออกไป