บทที่ 418

เย่ฮวนเอ่อร์เอ่ยทัก “สวัสดีค่ะคุณน้า เหมียวเหมี่ยว”

แม่เฉินยิ้มแย้มอย่างดีใจ “อาจิ้น ฮวนเอ่อร์มาถึงทั้งที ทำไมไม่บอกก่อน จะได้เตรียมกับข้าวเพิ่มอีกสักหน่อย”

เฉินจิ้นอยากจะบอกว่าเย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้ตั้งใจมากินข้าวที่นี่ แต่เย่ฮวนเอ่อร์รีบพูดเองก่อน “คุณน้า ฉันไม่เรื่องมากค่ะ แค่ได้กินอิ่มก็พอแล้ว”

แม่เฉินหัวเราะ “รับรองว่ากินอิ่มแน่นอน”

ทุกคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข

เฉินจิ้นพูด “ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”

เขากลับเข้าไปในห้อง เปิดฝักบัว ใช้น้ำเย็นสาดล้างตัวเอง

ยาที่พี่หลี่วางไว้แรงมาก เฉินจิ้นที่เคยใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกมาก่อน เคยเห็นกลอุบายแบบนี้มาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเป็นผู้ชาย ยานี้รุนแรงจนไม่อาจข่มได้ในทันที

สายน้ำเย็นเฉียบกระแทกลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงแล้วกระเซ็นกระจายไปทั่ว เขาหลับตาลงอย่างอดกลั้น

ตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออก เสียงนุ่มนวลของเย่ฮวนเอ่อร์ดังขึ้น “เฉินจิ้น”

เฉินจิ้นไม่เงยหน้า “หืม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ว่า “คุณน้าให้ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้”

เฉินจิ้น “วางไว้ข้างในได้เลย”

เย่ฮวนเอ่อร์เดินเข้ามา มีประตูแก้วฝ้าอยู่กั้น เธอไม่ได้มองเข้าไป “เสื้อผ้าวางไว้ตรงไหนคะ”

เฉินจิ้น “แขวนไว้ก็ได้”

“โอเค”

เย่ฮวนเอ่อร์แขวนเสื้อผ้าให้

เฉินจิ้นหันหัวไป มองผ่านประตูแก้วฝ้าเห็นเงาร่างของเด็กสาวด้านนอก รูปร่างของเธออ่อนบาง เส้นผมดำขลับสยายอยู่บนหลัง หอมหวานนุ่มนวล

เธอเขย่งปลายเท้าแขวนเสื้อผ้า หน้าอกนูนเด่น เอวบางรัดรูป ร่างกายสดใสสมวัย สะอาดสดชื่นจนแทบจะกลืนกินเข้าไป

หางตาของเฉินจิ้นเริ่มแดง เขาเหยียดมือออกไปอย่างหมดอารมณ์