บทที่ 419

เฉินจิ้นไม่มีปฏิกิริยาอะไร ไม่พูดอะไรออกมา

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขา เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมสั้นเปียกชื้นเล็กน้อย ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสีดำ เพิ่มความหล่อเหลาแบบเด็กหนุ่มขึ้นอีกหลายส่วน

เขาทำอาหารเก่งด้วย ฝีมือที่ฝึกมาตั้งแต่เด็ก ผู้ชายที่ทำอาหารเก่ง แบบนี้มันหล่อเกินไปแล้ว

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ่งมองยิ่งชอบ “เฉินจิ้น นายทำไมไม่สนใจฉัน ถ้าไม่สนใจอีก ฉันจะจั๊กจี้แล้วนะ”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็ยื่นมือเล็กๆ นุ่มนิ่มไปจั๊กจี้เอวเขา

มืออ่อนนุ่มตกลงบนเอวแน่นๆ ของเขา ทำเอารู้สึกชาเฉียบ เฉินจิ้นคว้าข้อมือสองข้างของเธอไว้แน่น แล้วผลักเธอไปติดกำแพง “ทำอะไร อยู่เฉยๆ หน่อย”

เย่ฮวนเอ่อร์พยายามดิ้น ขยับข้อมือออก “ทำไมนายต้องดุด้วยล่ะ”

เฉินจิ้นไม่ยอมปล่อย

เย่ฮวนเอ่อร์เขย่งปลายเท้า กดริมฝีปากแดงนุ่มไปที่ริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็ว

เฉินจิ้นตกใจเล็กน้อย

เห็นเขาไม่ขัดขืน เย่ฮวนเอ่อร์เลยได้ใจ โน้มตัวไปจูบเขาอีกครั้ง

กลิ่นกายหอมหวานแบบเด็กสาวห่อหุ้มเฉินจิ้นทั่วทั้งตัว แตกต่างจากกลิ่นสบู่เย็นๆ ที่เขาใช้เอง กลิ่นกายของเธอเป็นกลิ่นน้ำหอมชั้นสูง หวานจนละลายใจ

เฉินจิ้นคลายมือ ปล่อยข้อมือเธอ

เย่ฮวนเอ่อร์โอบเอวเขาไว้ ลิ้นเล็กๆ ไชเข้าไปลึกกว่าเดิม

เขาเป็นคนเย็นชา แข็งกระด้าง แต่พอถูกปลุกเร้าแบบนี้ ก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนแรงจากเขา เย่ฮวนเอ่อร์ชอบจูบเขาแบบนี้มาก

ร่างกายเฉินจิ้นที่เพิ่งสงบลง ก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

ขณะนั้นเอง เสียงแม่เฉินดังขึ้น “ทำไมกลิ่นเหมือนของไหม้ล่ะ”

แม่เฉินรีบเดินเข้ามา “อาจิ้น ลูกทำกับข้าวไหม้เหรอ”

แม่เฉินตาบอด แถมเป็นบ้านตัวเองเลยไม่เคยเคาะประตู

เย่ฮวนเอ่อร์ตกใจ ผลักเฉินจิ้นออกไป ใบหน้าเล็กแดงก่ำ

เฉินจิ้นที่ปกติหน้าตาเย็นชาราวน้ำแข็งพันปี รีบปิดเตาไฟ “แม่ ผมลืมปิดเตาเอง ไม่เป็นไร”

แม่เฉินพูดยิ้มๆ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์เสริมขึ้น “คุณน้า เมื่อกี้หนูกับเฉินจิ้นมัวแต่คุยกัน เลยลืมดู”

แม่เฉินหัวเราะ “งั้นก็คุยกันต่อเถอะ ฉันไปก่อนนะ”