บทที่ 447

เทพ C หายตัวจากวงการแพทย์ไปสามปี ก็เพื่อฮั่วซือหาน

และฮั่วซือหานก็เพิ่งจะเข้าใจในตอนนี้เอง

เขามองใบหน้าสะอาดงดงามของฉือหว่าน “ฉือหว่าน ฉัน...”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ ฉือหว่านก็หันไปขัดจังหวะเย่ฮวนเอ่อร์เสียก่อน “ฮวนเอ่อร์ เรื่องพวกนั้นมันผ่านมาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ไปเดินเล่นตรงนู้นกันเถอะ”

“โอเค!”

เย่ฮวนเอ่อร์กับฉือหว่านเตรียมจะเดินจากไป

แต่ฮั่วซือหานกลับยื่นมือออกมาจับข้อมือเรียวขาวของฉือหว่านไว้ ไม่ยอมให้เธอไป

ซี๊ด

ฉือหว่านร้องออกมาด้วยความเจ็บ

ฮั่วซือหานมองแขนของเธอ “เธอเป็นอะไร?”

เย่ฮวนเอ่อร์รีบปัดมือของฮั่วซือหานออก “ประธานฮั่ว หวานหว่านโดนพวกโจรลักพาตัวไประหว่างทาง แล้วก็ได้รับบาดเจ็บ โดยเฉพาะตรงแขน ตอนนี้ยังช้ำเขียวอยู่เลย”

ระหว่างคิ้วของฮั่วซือหานขมวดเข้าหากัน

“แน่นอนค่ะ ตอนนั้นประธานฮั่วเลือกฉือเจียวโดยไม่ลังเลเลย อุ้มเธอออกไป ปล่อยให้หวานหว่านของฉันอยู่ข้างหลัง เพราะงั้นประธานฮั่วไม่ต้องเสแสร้งแสดงความห่วงใยหรอกนะคะ เพราะคุณกับฉือเจียว ก็คือผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรพวกนั้นนั่นแหละ!”

ฮั่วซือหาน “...”

เขาอยากถามเย่ฮวนเอ่อร์เหลือเกินว่า ใครกันแน่ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ?

หรือว่าเขาไม่ใช่?

แต่ทำไมเธอถึงเอาความสามารถในการเหน็บแนมทั้งหมดมาใช้กับเขาคนเดียว?

แต่ฮั่วซือหานก็ไม่รู้จะพูดอะไร เขาเองก็ไม่สามารถทิ้งฉือเจียวไว้ได้ “ฉือหว่าน ขอโทษนะ”

ฉือหว่านมองเขา “ประธานฮั่ว ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินแล้ว”

หัวใจของฮั่วซือหานพลันเจ็บจี๊ดขึ้นมา

ฉือหว่านยิ้มอย่างขมขื่น “ยังไงซะ ระหว่างฉันกับฉือเจียว ประธานฮั่วก็เลือกฉือเจียวอย่างไม่ลังเลอยู่แล้ว ฉันก็เป็นแค่คนที่ถูกละทิ้งมาตลอด”

หัวใจของฮั่วซือหานเจ็บยิ่งกว่าเดิม เหมือนโดนฝูงผึ้งต่อยเต็มอก เจ็บถี่รัวจนเขาไม่อาจเพิกเฉยได้

ฮั่วซือหานกล่าว “ฉือหว่าน ขอโทษนะ ฉือเจียวเคยช่วยชีวิตฉันมาก่อน”

ฉือเจียวเคยช่วยเขา?