บทที่ 448

ฉือหว่านยิ้มพลางพูดขึ้นว่า “หลินจื้อหยวน ได้ยินมานานแล้วว่า ฉือถัง เป็นศิษย์เอกของเธอ”

พูดจบ ฉือหว่านก็นั่งลงตรงกลางห้องโถงใหญ่ “ถ้าพูดตามลำดับศิษย์แล้ว ฉือถังควรจะเป็นศิษย์หลานของฉัน งั้นก็ให้ศิษย์หลานคนนี้ชงน้ำชามาให้ฉันดื่มหน่อยสิ”

ตอนนี้ฉือหว่านนั่งอยู่กลางห้อง ดวงตาคู่งามทอแววขบขัน มองฉือถังที่ยืนอึ้ง

สำหรับฉือถังแล้ว สิ่งที่เธอภาคภูมิใจที่สุดอย่างวุฒิการศึกษา วันนี้กลับถูกฉือหว่านบดขยี้อย่างไม่เหลือชิ้นดี

“ดี เตรียมชามา” ท่านหลินกล่าวขึ้น

ไม่นาน คนรับใช้ก็ยกน้ำชาเข้ามา ท่านหลินหันไปบอกฉือถัง “ฉือถัง ไปชงชาให้เทพ C เรียกท่านว่าอาจารย์ยายด้วย”

ฉือถังไม่ขยับ

ฉือหว่านยิ้มพลางเอ่ยว่า “ศิษย์หลาน ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ?”

คนรอบข้างต่างหัวเราะ “ฉือถัง เธอได้มีอาจารย์ยายเป็นถึงเทพ C นี่ถือว่าเป็นบุญของเธอเลยนะ จะชงน้ำชาให้สักถ้วยจะเป็นไรไป?”

คุณนายใหญ่ฉือกับหลี่หลันยืนอยู่ข้างหลังฉือถัง ทั้งสองคนไม่กล้าพูดอะไร ดูอ่อนแรงและหมดหนทาง

ฉือถังจำใจรับถ้วยชาไว้ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉือหว่าน “เทพ C เชิญดื่มชา”

น้ำเสียงของเธอแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ฉือหว่านยังจำได้ถึงท่าทีหยิ่งผยองและพูดจาร้ายกาจของฉือถังในอดีต เธอไม่ได้เอื้อมมือไปรับชา กลับเพียงแต่ยิ้มบาง “ศิษย์หลานจะชงชาให้ฉันด้วยท่าทีไร้ความจริงใจแบบนี้เหรอ? ตอนที่เธอโดนหลอกโดยเทพ C ตัวปลอม ฉันเตือนเธอแล้วก็ไม่ฟัง สุดท้ายนะ อย่างน้อยก็ต้องคุกเข่าให้ฉันก่อนถึงจะพอ”

ฉือหว่านสั่งให้ฉือถังคุกเข่าชงชา

ดวงตาของฉือถังแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอราวกับจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

ฉือหว่านมองอย่างเย็นชา เมื่อเทียบกับความอัปยศและความเจ็บปวดที่ตระกูลฉือเคยยัดเยียดให้เธอ วันนี้ยังถือว่าเป็นแค่ดอกเบี้ยเล็กน้อย

และการตายของพ่อเธอ เธอจะต้องเอาคืนให้หมด

ท่านหลินพูดขึ้นอีก “ฉือถัง ยืนเฉยอยู่ทำไม รีบคุกเข่าชงชาให้เทพ C สิ ศิษย์หลานคุกเข่าชงชาให้อาจารย์ยาย นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ”