บทที่ 450

ฮั่วซือหานคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิง เพียงพลิกมือก็เปลี่ยนฟ้าฝนได้ ตราบใดที่เขายังอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าตำหนิฉือเจียว

พูดอีกอย่างก็คือ การที่ฉือเจียวมีฮั่วซือหานอยู่ข้างกาย นั่นก็คือเกียรติยศสูงสุดของตระกูลฉือ

เสียงซุบซิบของผู้คนเริ่มเบาลงทันที

หลี่หลันยกยิ้มอย่างได้ใจ “หวานหว่าน ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน แต่เธอคงไม่ใจร้ายถึงขั้นจะปล่อยให้เจียวเจียวตายต่อหน้าต่อตาใช่ไหม?”

ฉือเจียวรีบเสริม “ฉือหว่าน เธอก็รู้ว่าฉันเป็นโรคหัวใจ ก่อนหน้านี้ซือหานก็ยอมจ่ายเงินก้อนโตจ้างเธอให้มารักษาฉัน แต่เธอกลับไม่ยอมรักษา อยากจะมองดูฉันตายทั้งเป็น เธอไม่มีหัวใจเลยหรือไง?”

แม่ลูกคู่นี้ประสานเสียงกันอย่างแนบเนียน พูดเรื่องโรคหัวใจขึ้นมาเพื่อโยนความผิดให้ฉือหว่าน

ฉือหว่านรู้อยู่แล้วว่าคู่นี้จะต้องเตรียมอะไรบางอย่างไว้เล่นงานเธอแน่

เธอจึงกล่าว “ฉือเจียว ฉันไม่อยากช่วยเธอ เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้?”

ฉือเจียวรีบทำหน้าตาน่าสงสาร “ฉือหว่าน ฉันทำผิดอะไร เธอเกลียดแม่ แล้วทำไมต้องเอาความแค้นนั้นมาใส่ฉันด้วย ฉันก็เป็นผู้บริสุทธิ์นะ”

“บริสุทธิ์เหรอ? เธอไม่ใช่คนที่ร่วมมือกับโจรลักพาตัวพยายามฆ่าฉันหรอกเหรอ?” น้ำเสียงของฉือหว่านคมเฉียบ

อะไรนะ!?

ฉือเจียวชะงักไปทันที

ฉือหว่านรู้เรื่องนี้แล้ว!?

ฉือหว่านมองแม่ลูกคู่นั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา “พวกเธอคิดว่าฉันไม่รู้จริงเหรอ? คนพวกนั้นที่มาลักพาตัวฉันน่ะ เป็นพวกที่พวกเธอจ้างมาเพื่อฆ่าฉันต่างหากล่ะ!”

ซี๊ด

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นเย็นเฉียบ เขาหันไปมองฉือเจียว “ฉือเจียว เธอเป็นคนทำจริงหรือเปล่า?”

ฉือเจียวรีบส่ายหัว “ซือหาน ฉือหว่านใส่ร้ายฉัน! อย่าไปเชื่อเธอ! ฉือหว่าน อย่ามากล่าวหาฉันลอยๆ ถ้าไม่มีหลักฐานล่ะก็ถือว่าเธอโกหก!”