บทที่ 451

ฉือเจียวถึงกับมือไม้สั่น “ฉัน...”

เธอรีบหันไปมองหลี่หลัน

หลี่หลันรีบพูดขึ้นทันที “ไม่ใช่เจียวเจียว! เป็นฉันเอง! ฉันเป็นคนติดต่อกับเตาปา และวางแผนเรื่องการลักพาตัวทั้งหมดนี้!”

ฉือหว่านมองหลี่หลัน หลี่หลันถึงกับยอมกระโดดออกมารับผิดแทน ดูท่าจะร้อนตัวไม่น้อย

เพื่อปกป้องฉือเจียว หลี่หลันถึงกับยอมแบกรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียว

ฉือหว่านหัวเราะเย็น นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความรักของแม่งั้นเหรอ?

ทั้งที่เธอคือบุตรสาวแท้ๆ ของหลี่หลัน แต่หลี่หลันกลับรักฉือเจียวอย่างกับเป็นลูกแท้ๆ แล้วเธอทำผิดอะไรนักหนา?

โดนแม่แท้ๆ ของตัวเองกระทำแบบนี้ ใจของฉือหว่านยังคงเจ็บอยู่

ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำพูดของหลี่หลัน “อะไรนะ? คุณนายฉือ เป็นคุณเองเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์โมโหจัด “คุณนายฉือ หวานหว่านเป็นลูกแท้ๆ ของคุณ แต่คุณกลับจ้างคนมาลักพาตัวเธอถึงขั้นหมายเอาชีวิต คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?”

หลี่หลันไม่คิดว่าความลับจะถูกเปิดโปง แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถให้ฉือเจียวถูกลากลงไปด้วยได้ ถ้าฉือเจียวถูกเปิดโปง ชื่อเสียงของเธอก็จะพัง และเธอเองก็ไม่สามารถอธิบายอะไรกับฮั่วซือหานได้ เธอจึงต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง

หลี่หลันมองฉือหว่าน “หวานหว่าน แม่ขอโทษ แม่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

ฉือหว่านหัวเราะเยาะ “แม่เหรอ? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อน คุณกับคุณนายใหญ่ฉือประกาศตัดขาดฉันไปแล้ว ถ้ายังเป็นลูกของตระกูลฉือต่อไป ฉันคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตายวันไหน!”

เย่ฮวนเอ่อร์เสริม “หวานหว่านเห็นพวกคุณเป็นครอบครัว แต่พวกคุณกลับคิดจะเอาชีวิตเธอ พวกคุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

เสียงซุบซิบรอบข้างเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง “คุณนายฉือนี่คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงไปจ้างคนมาลักพาตัวลูกแท้ๆ ของตัวเองได้ แล้วไปโอ๋ลูกคนอื่นแทน?”

“สมแล้วที่เรียกเธอว่าแม่คลั่งรักจริงๆ น่ากลัวสุดๆ”

หลี่หลันแทบจะอาเจียนเป็นเลือด แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ เธอไม่กล้าแสดงออกมา