บทที่ 452

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ฉือเจียว “แน่นอนอยู่แล้ว คนที่ร่วมมือกันจะฆ่าคุณฉือหว่านก็คือคุณนายฉือกับฉือเจียวนั่นแหละ!”

“โชคดีที่คุณฉือหว่านคือเทพ C ไม่อย่างนั้นเทพ C คงตายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วเพราะน้ำมือพวกเธอ”

“ฉือเจียวก็แปลกดีนะ แม่ก็แย่งมา บ้านก็แย่งไป ได้ทุกอย่างแล้ว ยังจะคิดฆ่าคนอีก ไม่รู้จะเอาอะไรนักหนา!”

“บางคนก็เกิดมาเลวโดยสันดานล่ะนะ!”

เกิดมาเลวโดยสันดาน ฉือเจียว “…”

เธอรู้สึกว่าคืนนี้ฉือหว่านวางหมากทุกอย่างไว้หมดแล้ว และเธอก็โดนลากเข้าไปติดกับเต็มๆ

ฮั่วซือหานมองฉือเจียว สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉือเจียว ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย? เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”

เขารู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนคนเดิมเลย

เธอยังเป็นเด็กสาวแสนดีในถ้ำคนนั้นอยู่หรือเปล่า?

ฉือเจียวพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง “ฉัน...”

แต่ฉือหว่านไม่ให้โอกาสพูดเลย เธอก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว “ฉือเจียว ตอนนี้เธอรู้หรือยังว่าทำไมฉันถึงไม่รักษาเธอ? ฉันไม่ใช่นางฟ้าใจดี ฉันจะรักษาชีวิตของคนที่พยายามจะฆ่าฉันทำไม?”

ฉือเจียว “…”

ฉือหว่านหันไปมองฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าเป็นฉือเจียวที่คิดฆ่าฉัน คุณยังคิดให้ฉันรักษาฉือเจียวอยู่อีกไหม?”

ฉือเจียวไม่อยากตาย เธอรีบคว้าแขนฮั่วซือหานไว้ “ซือหาน ช่วยฉันด้วย!”

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าเคร่งขรึมไร้ความรู้สึก

ฉือหว่านพูดต่อ “ฉือเจียว ถ้าเธออยากให้ฉันช่วย ก็จงคุกเข่าขอร้องฉัน!”