บทที่ 456

ฉือเจียวพยักหน้า “ได้ค่ะ พ่อ พ่อต้องช่วยหนูนะ”

“รู้แล้ว เจียวเจียว ลูกรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีพ่อคอยแบกรับไว้ให้”

“ค่ะ” ฉือเจียวกลับเข้าห้องไปแล้ว

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันก็กลับเข้าห้องเช่นกัน หลี่หลันอาบน้ำก่อน แล้วไปนอนบนเตียง ฉือไห่ผิงอาบน้ำเสร็จขึ้นเตียง หลี่หลันพูดว่า “ไห่ผิง คุณต้องช่วยเจียวเจียวให้ได้นะ”

ฉือไห่ผิง “จะช่วยยังไง?”

หลี่หลัน “แน่นอนว่าต้องติดต่อคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงน่ะสิ แค่ติดต่อเขาได้ ทุกอย่างก็จัดการได้หมด ต่อให้ฉือหว่านเก่งแค่ไหน แต่ต่อหน้าคนนั้นก็แค่เหมือนมดตัวหนึ่ง ยกมือขึ้นมาก็บีบตายได้แล้ว”

ฉือไห่ผิงลังเล “แต่แม่แท้ๆ ของเจียวเจียวไม่อยากให้เปิดเผยเรื่องชาติกำเนิดของเจียวเจียว ไม่อยากให้เธอกลับไปที่เมืองหลวง”

หลี่หลันเริ่มร้อนใจ “แต่ตอนนี้เจียวเจียวกำลังเจอปัญหาใหญ่ ถ้าไม่พึ่งพาอำนาจจากเมืองหลวงก็จัดการไม่ได้ อีกอย่างกลับไปที่เมืองหลวงแล้วมันไม่ดีตรงไหน อยู่เหนือคนนับหมื่น เจียวเจียวก็เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์!”

ฉือไห่ผิงยังต้องคิดทบทวนอีก เขายังไม่ลืมคำพูดก่อนตายของแม่แท้ๆ ของฉือเจียว แต่ตอนนี้ตระกูลฉือถูกฉือหว่านบีบจนจนตรอกแล้ว ไม่มีทางหนีรอดเลย

ฉือหว่านบีบเข้ามาเร็วเกินไป แรงเกินไป

ฉือไห่ผิงมองหลี่หลันด้วยความไม่พอใจ “ดูเธอเถอะ ไปคลอดตัวประหลาดอะไรออกมา ไอ้ฉือหว่านนั่นทำไมถึงได้ร้ายกาจนัก รู้สึกว่าแค่ยกมือเบาๆ ก็สามารถส่งตระกูลฉือลงนรกได้เลย!”

ในดวงตาของหลี่หลันมีแววรู้สึกผิดวูบผ่านไป เธอไม่กล้าพูดอะไร กลัวว่าจะหลุดปาก

“ไห่ผิง คุณเกลียดฉือหว่านมากเลยเหรอ?”

“แน่นอนว่าฉันเกลียดฉือหว่าน ใครก็ตามที่เป็นศัตรูกับเจียวเจียวของเรา ฉันก็เกลียดหมด!”

หลี่หลันยกริมฝีปากยิ้ม ผลลัพธ์นี้แหละที่เธอต้องการ

ถ้าฉือไห่ผิงรู้ว่าแท้จริงแล้วฉือหว่านต่างหากคือคนที่เขาควรปกป้องไปตลอดชีวิต เขาจะทรุดแค่ไหนกันนะ

หลี่หลันรักฉือไห่ผิงอย่างแท้จริง หลงใหลเขามาตลอดชีวิต จริงๆ แล้วเธอเป็นคนที่ไม่ยอมให้ใครมาแทรกแซงได้ ในเมื่อฉือไห่ผิงรักผู้หญิงคนนั้นมากนัก งั้นเธอก็จะทำเรื่องบ้าๆ อย่างหนึ่งให้เขาเสียใจภายหลัง