บทที่ 457

ติ๊งหน่อง

เสียงกริ่งดังขึ้น

ไม่นานประตูหน้าห้องก็เปิดออก ร่างบางสะอาดตาของฉือหว่านก็ปรากฏในสายตา ฉือหว่าน “ใครเหรอ... ประธานฮั่ว?”

ฉือหว่านเห็นฮั่วซือหานยืนอยู่ที่ข้างประตู

ฮั่วซือหานมองเธอ ตอนนี้ฉือหว่านเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงลำลองอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ว เครื่องสำอางบนใบหน้าก็ล้างออกหมด เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยไร้การแต่งเติม จากสาวสวยสะกดสายตาในงานเลี้ยง กลายเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ผุดผ่อง

“ฉือหว่าน ตอนนี้เธอมีเวลารึเปล่า” ฮั่วซือหานถาม

ฉือหว่านขนตายาวสั่นไหว “ประธานฮั่ว มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ พูดตรงๆ ได้เลย”

ฮั่วซือหาน “ฉัน...”

คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก เสียงชายหนุ่มคุ้นหูก็ดังมาจากข้างใน “ใครเหรอ หวานหว่าน?”

ฮั่วซือหานเงยหน้ามองเข้าไปด้านใน เห็นเซียวอี้

เซียวอี้อยู่ในห้องของฉือหว่าน ใส่รองเท้าแตะอยู่ในบ้าน มือถือแอปเปิ้ลกัดกินอยู่ “ประธานฮั่ว ทำไมเป็นคุณล่ะ?”

คำพูดที่ฮั่วซือหานตั้งใจจะพูดพลันติดอยู่ในลำคอ เขาไม่คิดว่าเซียวอี้จะอยู่ที่นี่ด้วย

ฉือหว่าน “ประธานฮั่ว ถ้ามีธุระก็บอกมา ถ้าไม่มี ฉันจะเข้าไปข้างในแล้วนะคะ”

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปาก มองหน้าฉือหว่านอีกครั้ง “ข้างในมีแค่เธอกับเซียวอี้แค่สองคน?”

“มีแค่พวกเราสองคนมันแปลกมากหรือไง?” ฉือหว่านย้อนถาม

ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมของฮั่วซือหานพลันเย็นเยียบลง

บรรยากาศเงียบงันเล็กน้อย แล้วเย่ฮวนเอ่อร์ก็โผล่หัวออกมา “หวานหว่าน เสร็จรึยัง อาหารในหม้อจะไหม้แล้วนะ”

ไม่นานก็ได้ยินเสียงซูเสี่ยวฝูตามมา “หวานหว่าน เร็วสิ”