บทที่ 459

เย่ฮวนเอ่อร์ที่อยู่ข้างล่างใจหายวาบ แย่แล้ว เหมือนเธอเผลอพูดหลุดออกไป

เย่ฮวนเอ่อร์โมโหมากจริงๆ เธอไม่พอใจแทนฉือหว่าน แถมยังสงสารลูกในท้องของฉือหว่านอีกด้วย เมื่อครู่เลยเผลอพูดทุกอย่างออกไปโดยไม่ทันคิด

เย่ฮวนเอ่อร์รีบพูดขึ้นทันที “ลูกอะไรล่ะ พี่ฟังผิดแล้ว ฉันไม่ได้พูดถึงลูกเลยนะ”

ฮั่วซือหานกำโทรศัพท์ไว้แน่น “เมื่อกี้เธอพูดถึงลูกชัดๆ เธอบอกว่าฉันทิ้งฉือหว่านกับลูก เย่ฮวนเอ่อร์ พวกเธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกกระวนกระวาย โชคดีที่ฮั่วซือหานไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นคนอย่างเธอที่ไม่ถนัดโกหกคงโป๊ะแตกแน่ “พี่ ฉันบอกแล้วไงว่าพี่ฟังผิด ฉันไม่ได้พูดเรื่องลูก หรือว่าพี่อยากมีลูกมากเหรอ?”

คำถามนี้ทำเอาฮั่วซือหานเงียบไป

“เห็นไหม พี่ก็ไม่ได้ชอบเด็ก แล้วจะถามทำไมอีกล่ะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ” เย่ฮวนเอ่อร์รีบวางสายทันที

ฮั่วซือหานที่อยู่ในคอนโดได้ยินเสียง “ตู๊ดๆ” ของปลายสายแล้วก็ขมวดคิ้ว เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ฟังผิด

หรือว่า... ฉือหว่านกำลังตั้งครรภ์?

ฮั่วซือหานนึกขึ้นได้ว่าเคยมีวันหนึ่งเธอถามเขาขึ้นมาว่าเขาชอบเด็กหรือเปล่า

ฮั่วซือหานก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ดึกมากแล้ว เซียวอี้ยังค้างอยู่ที่ห้องของเธอ แล้วตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่?

ฮั่วซือหานรีบหันหลังออกจากห้องตัวเอง แล้วกลับไปที่หน้าห้องของฉือหว่านอีกครั้ง

เขาเอื้อมมือกดกริ่ง

ติ๊งหน่อง

ไม่นานประตูก็เปิดออก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ฉือหว่านที่มาเปิด แต่เป็นเซียวอี้

เซียวอี้ยืนอยู่ที่ประตูอย่างหล่อเหลาและอ่อนโยน เหมือนจะไม่รู้สึกแปลกใจที่เห็นฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว มาอีกแล้วเหรอครับ มาหาหวานหว่านเหรอ?”

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง “ฉือหว่านอยู่ไหน?”