บทที่ 463

ฉือหว่านนั่งอยู่หน้าจุดเจาะเลือด เธอมองไปทางฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ฉันไม่อยากเจาะเลือด”

ฮั่วซือหานมองเธอ “ไม่เจาะเลือดก็ได้ งั้นบอกความจริงมาเถอะ เธอท้องหรือไม่ท้อง ฉือหว่าน ฉันไม่ชอบให้ใครโกหก โดยเฉพาะเรื่องการตั้งครรภ์”

ฉือหว่านเงยหน้ามองเขา “ฉันไม่ได้ท้อง”

ฮั่วซือหาน “โอเค งั้นก็เจาะเลือดเถอะ”

ฉือหว่าน “...ประธานฮั่ว ฉันพูดความจริงคุณก็ไม่เชื่อ แล้วคุณอยากฟังอะไรกันแน่ อยากฟังว่าฉันท้องใช่ไหม?”

ฮั่วซือหานไม่มองฉือหว่านอีกต่อไป เขาหันไปบอกพยาบาล “เจาะเลือดเลยครับ”

พยาบาลสาวไม่เคยเห็นผู้ชายหล่อขนาดนี้มาก่อน หน้าแดงจัด “คุณคะ ช่วยเลิกแขนเสื้อให้ภรรยาคุณหน่อยค่ะ”

ภรรยา?

ฉือหว่านขมวดคิ้ว “คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่ภรรยาเขา”

พยาบาล “ไม่ใช่ภรรยา แล้วจะตั้งครรภ์ได้ยังไงล่ะคะ?”

ฉือหว่าน “……” คำถามนี้ทำให้เธอเถียงไม่ออกจริงๆ

ขณะนั้นเอง มือเรียวยาวของฮั่วซือหานก็เอื้อมมาช่วยพับแขนเสื้อของเธอ พยาบาลพูดขึ้น “ฉันจะเริ่มเจาะเลือดแล้วนะคะ”

ฉือหว่านเบือนหน้าหนี ไม่อยากมอง

ฮั่วซือหานก้มตามองเธอ “เธอกลัวเข็มเหรอ?”

ฉือหว่านไม่ตอบ

ฮั่วซือหานหัวเราะเยาะ “เธอไม่ใช่หมอเหรอ กลัวการเจาะเลือดตัวเองได้ยังไงกัน?”

นี่มันตรรกะบ้าอะไร?

ฉือหว่านไม่อยากสนใจเขาอีก

ในตอนนั้น ฮั่วซือหานก็ยื่นมือมาจับท้ายทอยเธอแล้วกดเบาๆ ให้ใบหน้าของเธอแนบลงกับหน้าอกของเขา

เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ “หลับตาซะ อย่ามอง”