บทที่ 464

ฮั่วซือหาน “คืนนี้พวกเธอจะมีเซ็กส์กันไหม?”

ขนตาของฉือหว่านกระตุก เธอตอบย้อนทันควัน “แล้วประธานฮั่วกับฉือเจียวล่ะ จะมีเซ็กส์กันไหม?”

ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร

ฉือหว่านมองมือที่เรียวยาวและกระดูกเด่นชัดของเขา เขาถอดสูทสีดำออก เหลือเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสูทแขนยาว เสื้อเชิ้ตห่อรอบข้อมือแข็งแรงของเขา นาฬิกาข้อมือหรูบนข้อมือนั้นดูมีระดับ เหมือนกับตัวเขาเลย

“ประธานฮั่ว เราหย่ากันแล้ว ต่อไปเรื่องส่วนตัวของฉัน ประธานฮั่วอย่ามายุ่งเลยจะดีกว่า”

ทันใดนั้นเสียงเบรกอันแหลมคมดังขึ้น ฮั่วซือหานหักพวงมาลัย จอดรถข้างทางกะทันหัน

ฉือหว่านสะดุ้ง “ประธานฮั่ว คุณทำอะไร อื้อ!”

ร่างสูงสง่างามของฮั่วซือหานโน้มตัวลงมาทันที มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเล็กของเธอ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากแดงของเธอ

ถูกจู่โจมจูบโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ร่างของฉือหว่านแข็งทื่อไปทั้งตัว จากนั้นเธอยกมือขึ้นยันแผงอกแน่นของเขา “ปล่อยฉันนะ ประธานฮั่ว!”

ฮั่วซือหานถอนริมฝีปากออก แต่ใบหน้าทั้งสองยังแนบชิด ลมหายใจปะปนกัน เขาหายใจเข้า ก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนหวานจากตัวเธอ “เธอชอบเซียวอี้เหรอ?”

“ชอบสิ!”

“ชอบเหมือนที่เธอเคยชอบฉันไหม?”

ฉือหว่านชะงัก

ฮั่วซือหานมองเธอแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ฉือหว่าน เธอเป็นถึงเด็กอัจฉริยะ เป็นถึงเทพ C ตอนที่ฉันกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เธอยังยอมแต่งงานกับฉัน เธอจะต้องรักฉันมากแค่ไหน ถึงแม้ฉันจะหมดสภาพขนาดนั้น เธอก็ยังต้องการฉัน?”

เขาถามด้วยความอยากรู้ แต่ในหูของฉือหว่าน มันกลับฟังดูเหมือนเขากำลังยโสโอหัง เหนือกว่าทุกสิ่ง

ฉือหว่านเคยพูดว่า ฉือเจียวเป็นคนที่ได้รับความรักจนเอาแต่ใจ แต่ที่จริงแล้ว ฮั่วซือหานก็เช่นกัน เขาเองก็เป็นคนที่ได้รับความรักจนเคยตัว

ฉือหว่านมองเขา “แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบคุณแล้ว”

“จริงเหรอ?”