บทที่ 465

ฉือหว่านถามเขาว่า เขาชอบเธอหรือเปล่า

ฮั่วซือหานไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงใช้สองมือประคองใบหน้าเล็กของเธอ แล้วยื่นหน้าเข้ามาจูบริมฝีปากแดงของเธออีกครั้ง

ฉือหว่านหันหน้าหนี “อย่านะ!”

ฮั่วซือหานบีบปลายคางเล็กของเธอ บังคับให้เธอหันหน้ากลับมา “ถึงขั้นนี้แล้วยังจะปฏิเสธอีก? ไม่อยากลองบนรถดูเหรอ?”

ฉือหว่านมองเขา แสงไฟระยิบระยับในยามค่ำคืนสาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเขา เขาทั้งสุขุม มั่งคั่ง และเปี่ยมเสน่ห์ รวมกับคำเชื้อเชิญที่ตรงไปตรงมาเช่นนั้น มันช่างเร้าอารมณ์จนแทบจะพุ่งทะลุเพดาน

แต่ฉือหว่านกัดฟันกรอด “ฉันก็อยากลองเหมือนกันบนรถนี่แหละ”

ฮั่วซือหานหางตาแดงก่ำ เขาก้มลงจะจูบริมฝีปากของเธอ

แต่ฉือหว่านเสริมขึ้นอีกประโยค “แต่ไม่ใช่กับประธานฮั่วนะ กับแฟนของฉันต่างหาก เซียวอี้!”

ฮั่วซือหานชะงัก ผู้หญิงคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าจะยั่วโมโหเขายังไงให้ถึงขีดสุด

“ฉือหว่าน!”

ฉือหว่านยันอกแกร่งของเขาไว้ “คุณก็ไปหาฉือเจียวสิ ฉันว่าเธอน่าจะยินดีลองกับคุณบนรถเหมือนกันนะ!”

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง เขายังไม่เคยแตะต้องฉือเจียวเลย ถึงแม้ฉือเจียวจะพยายามเข้าหาเขาสารพัด ทั้งยั่วยวน ทั้งขอค้างที่คอนโดเขา แต่เขาไม่มีความสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าขาวใสเท่าฝ่ามือที่อยู่ตรงหน้าเขานี่สิ ดูเหมือนจะเป็นคนที่เขารู้สึกพิเศษด้วย

“ฉือหว่าน ทำไมเธอถึงชอบฉันขนาดนั้น? ครั้งก่อนเธอบอกว่าเราเคยเจอกันมาก่อน?”

ฮั่วซือหานมาหาฉือหว่านในครั้งนี้เพราะมีเรื่องอยากรู้ อยากถามจากปากเธอด้วยตัวเอง

ดวงตากลมใสของฉือหว่านมองไปที่เขา “ใช่ เราเคยเจอกัน”

“ที่ไหน?”

“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อสิบกว่าปีก่อน คุณเคยบาดเจ็บ แล้วหลงเข้าไปในป่า”

สายตาคมกริบของฮั่วซือหานวาบแสงขึ้นทันที ใช่ เขากับฉือเจียวก็เจอกันที่นั่น

แต่ฉือหว่านรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

ฮั่วซือหานมองเธอ “แล้วไงต่อ?”

ฉือหว่าน “คุณบาดเจ็บ ฉันเป็นคนช่วยคุณไว้”