บทที่ 466

ร่างบอบบางของเธอซุกอยู่ในเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขา ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อแฝงความขาวนวล

ฮั่วซือหานไม่ได้ปลุกเธอ เขาเปิดประตูรถลงมา แล้วเบาๆ อุ้มฉือหว่านขึ้นแนบอก

ฮั่วซือหานอุ้มฉือหว่านกลับขึ้นคอนโด พอดีเซียวอี้ออกมาข้างนอก “ประธานฮั่ว คุณพาหวานหว่านกลับมาแล้วเหรอ? หวานหว่านหลับอยู่สินะ ส่งให้ผมเถอะ”

เซียวอี้ยื่นมือออกไป ตั้งใจจะรับฉือหว่าน

แต่ฮั่วซือหานไม่มีทีท่าว่าจะส่งตัวฉือหว่านให้เลย เขาอุ้มฉือหว่านเดินอ้อมเซียวอี้ แล้วเข้าไปในห้องของตัวเอง

“ประธานฮั่ว” เซียวอี้เอ่ยเรียกจากด้านหลัง

ฮั่วซือหานหยุดก้าว

เซียวอี้มองเขาแล้วพูดว่า “ประธานฮั่ว ทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ถ้ารักก็ขอให้รักให้สุด ถ้าไม่รักก็ขอให้ปล่อยเธอไป การที่คุณวางตัวอยู่ระหว่างหวานหว่านกับฉือเจียวแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับใคร ทุกคนต่างก็เจ็บปวดกันหมด”

ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร

เซียวอี้พูดต่อ “ประธานฮั่ว คุณชอบหวานหว่าน หรือว่าชอบฉือเจียวกันแน่ คุณต้องถามใจตัวเองให้ดี หวังว่าคุณจะตัดสินใจให้เร็ว เพราะถ้ายังปล่อยให้เรื่องมันคลุมเครืออยู่แบบนี้ ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายหวานหว่านอีกแล้ว”

ฮั่วซือหานยังคงไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปิดประตูห้องลง

ในห้อง ฮั่วซือหานอุ้มฉือหว่านเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเขา แล้ววางเธอลงบนเตียงนุ่ม

ฉือหว่านหลับสนิท ไม่ตื่นเลยแม้แต่นิด เธอพลิกตัวเล็กน้อย หามุมสบายๆ แล้วก็นอนต่อ

ฮั่วซือหานยื่นมือไปบีบแก้มของเธอเบาๆ เขาหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มต่ำ “ฉือหว่าน เธอเป็นหมูหรือไง โดนแบบนี้ยังไม่ตื่นอีก”

แม้เธอยังไม่ตื่น แต่ดูเหมือนในฝันจะรับรู้ได้ว่ามีคนมาบีบแก้ม ใบหน้าของเธอขมวดคิ้วเบาๆ แล้วเบี่ยงหน้าหนี พร้อมส่งเสียง “อืม” ออกมาเบาๆ

เสียง “อืม” ท้ายประโยคยกสูง คล้ายกับคำว่า “อย่าเลย” เป็นเสียงออดอ้อนแบบสาวน้อย

เปลวไฟในใจของฮั่วซือหานที่ยังไม่ดับสนิท พุ่งขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา แต่ฉือหว่านก็หลับอยู่ เขาไม่อาจทำอะไรกับคนที่หลับได้

ฮั่วซือหานรีบผละออกจากฉือหว่าน แล้วเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเย็น