บทที่ 494

เฉินจิ้นไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย “ถ้าฉันจะยุ่งล่ะ?”

หนึ่งในชายชุดดำพุ่งเข้ามาทันที “หาเรื่องตายหรือไง!”

เฉินจิ้นปล่อยมือเล็กของเย่ฮวนเอ่อร์ออกทันที “เธอไปยืนตรงมุมนั้น อย่าเข้ามา!”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้ว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ เธอทำได้แค่ภาวนาให้พ่อกับคุณนายใหญ่ฮั่วมาถึงให้เร็วที่สุด เธอพยักหน้า “ฉันจะอยู่เฉยๆ เฉินจิ้น ระวังตัวด้วย!”

ชายชุดดำพุ่งเข้ามา เฉินจิ้นใช้ขาที่ยาวของเขาถีบเข้าใส่ทันที ชายคนนั้นปลิวล้มลงไปกับพื้น

คนอื่นๆ เห็นเฉินจิ้นมีฝีมือดีมาก ต่างหันมามองหน้ากันแล้วแววตาแข็งกร้าว ก่อนจะพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนมองอยู่ข้างๆ เห็นเฉินจิ้นเพียงคนเดียวสู้กับคนห้าคน แต่เขากลับเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเยือกเย็น ไม่ตกเป็นรองเลยสักนิด

เฉินจิ้นมีฝีมือยอดเยี่ยม กล้ามเนื้อใต้เสื้อแน่นตึงเปี่ยมพลัง ทุกหมัดที่เขาออกไปเส้นเลือดที่แขนก็ปูดขึ้นชัดเจน ใบหน้าคมคายกับทรงผมสั้นของเขายิ่งทำให้ดูเร้าใจจนใจสั่น

ไม่นานนัก หนึ่งคน สองคน สามคน สี่คน ต่างล้มลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงคนสุดท้าย

เย่ฮวนเอ่อร์มองไปที่ประตูห้องผ่าตัดที่ปิดสนิท เธอรอไม่ไหวอีกแล้ว เธอรีบวิ่งไป เปิดประตูห้องผ่าตัดออกทันที

ภายในห้อง ฉือหว่านนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดเย็นเฉียบ แพทย์ที่ใส่ชุดกราวน์ขาวกำลังถือเข็มฉีดยาขนาดยาว เตรียมฉีดยาสลบให้เธอ

ดวงตาเย่ฮวนเอ่อร์เบิกกว้างทันที เธอพุ่งเข้าไปชนแพทย์คนนั้นจนกระเด็นไป

แพทย์ไม่คิดว่าจะมีคนบุกเข้ามา และแรงชนก็เหมือนกระทิงบ้าจนเขาล้มไปชนกำแพง เข็มฉีดยาในมือตกลงพื้น “เพล้ง!”

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองฉือหว่าน น้ำตาไหลอย่างดีใจ “หวานหว่าน ฉันมาแล้ว!”

เธอรีบจับมือเย็นเฉียบของฉือหว่านไว้แน่น

ฉือหว่านตอนนี้สติเลือนราง เธอฝืนทนมาจนถึงตอนนี้ พอเห็นเย่ฮวนเอ่อร์มาถึง เธอก็รีบกำมือของอีกฝ่ายแน่น “ฮวนเอ่อร์ ดีจังที่เธอมาถึง ช่วยฉันที ต้องปกป้องลูกฉันไว้ให้ได้!”