บทที่ 496

“ประธานฮั่ว เจียวเจียวเธอไม่สบายเลยเกาะคุณไม่ปล่อย คุณก็อยู่เป็นเพื่อนเธอสักคืนเถอะนะคะ” หลี่หลันพูดเสียงอ่อน

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง ไม่รู้ทำไม พอเขาอยู่ในโรงพยาบาล ความรู้สึกไม่สบายใจกลับยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที

ความรู้สึกนี้ มันแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีเหตุผล

เขายื่นมือจะคว้ามือถือ แต่กระเป๋ากลับว่างเปล่า ทันใดนั้นเขาก็จำได้ ตอนพาฉือเจียวมาโรงพยาบาล เขาลืมเอาโทรศัพท์ติดตัวมา

เขาไม่ได้พกมือถือมาด้วยเลย

ฮั่วซือหานหันไปมองฉือเจียว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจียวเจียว ให้แม่เธออยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ ฉันยังมีเอกสารที่ต้องอ่าน พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาใหม่”

“ไม่เอา!” ฉือเจียวรีบพุ่งเข้ามากอดรอบเอวฮั่วซือหานแน่น “ฉันไม่เอาแม่ ฉันจะให้ซือหานอยู่กับฉัน!”

ฮั่วซือหานยื่นมือจะดันเธอออก

ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดุดังขึ้นจากหน้าประตู “ไอ้ลูกอกตัญญู!”

ฮั่วซือหานหันขวับไปมอง เห็นคุณนายใหญ่ฮั่วยืนอยู่ตรงประตู

เขาสะดุ้งเฮือก ไม่คิดว่าคุณย่าจะโผล่มาที่นี่ “ย่า มาได้ยังไง?”

ฉือเจียวกับหลี่หลันก็ตกใจเช่นกัน “คุณนายใหญ่ฮั่ว…”

คุณนายใหญ่ฮั่วยืนอยู่ที่ประตู มองภาพฮั่วซือหานกอดกับฉือเจียวอยู่ตรงเตียง แทบจะระเบิดจากข้างใน เธอกระแทกฝีเท้าเดินเข้ามา ยกไม้เท้าฟาดลงไปที่ตัวของฮั่วซือหานทันที “ดีนัก! ไอ้หลานสารเลว! กอดอยู่กับนังหญิงหน้าด้านอยู่ที่นี่นี่เอง!”

ฮั่วซือหานไม่หลบ ไม้เท้าในมือของคุณนายใหญ่ฟาดลงมาบนหลังเขาอย่างจัง

ฟาดหนึ่งที สองที สามที เสียงไม้เท้ากระทบเนื้อดังไม่ขาดสาย ฉือเจียวกับหลี่หลันตกใจแทบพูดไม่ออก