บทที่ 503

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านแล้วก้าวเท้าจะเข้าไปในห้อง

แต่ฉือหว่านกลับเบือนหน้าหนี ไม่ต้องการแม้แต่จะสบตากับเขา

ฮั่วซือหานชะงักทันที

ขณะนั้นเอง เสียงของหลี่หลันก็ดังมาจากทางเดินหน้าห้อง “ประธานฮั่ว เจียวเจียวบอกว่าเจ็บหน้าอกอีกแล้ว เธออยากเจอคุณค่ะ รีบกลับไปหาเธอหน่อยเถอะ”

หลี่หลันมาเรียกฮั่วซือหานอีกครั้ง ฉือเจียวเจ็บหัวใจอีกแล้ว

คุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์ที่อยู่ในห้องก็ได้ยิน คุณย่าฮั่วแค่นเสียงเย็น “อีกคนเรียกหาแกอยู่ ทำไมไม่ไปล่ะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดประชด “ฉือเจียวบ่นว่าเจ็บหน้าอกมาหลายร้อยครั้งแล้วมั้ง แต่ดูสิ ยังมีชีวิตดีเป็นปกติอยู่เลย”

ฮั่วซือหานยังยืนตัวตรงอยู่หน้าประตู สายตายังไม่ละไปจากฉือหว่าน

ฉือหว่านไม่ได้พูดอะไร เย่ฮวนเอ่อร์รินน้ำอุ่นส่งให้ ฉือหว่านรับแก้วมา ดื่มช้าๆ โดยไม่มองเขาแม้แต่น้อย

ใบหน้าด้านข้างของเธอภายใต้แสงไฟ ดูงดงามอ่อนโยนราวกับหยกส่องแสง

ขณะนั้นเอง เสียงของหลี่หลันก็ดังขึ้นอีกครั้ง เร่งเร้าอย่างไม่ลดละ “ประธานฮั่ว คุณไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอคะ? เจียวเจียวกำลังรออยู่!”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวจากไป

เขาเลือกจะไปหาฉือเจียว

คุณนายใหญ่ฮั่วถึงกับถอนหายใจแรง “ไปจริงๆ ด้วย! ถ้าไปแล้วก็อย่ากลับมาอีกเลยนะ!”

ฉือหว่านยื่นมือไปจับมือคุณย่าเบาๆ “ย่า ไม่เป็นไรค่ะ อย่าโกรธเลย เดี๋ยวจะไม่ดีต่อสุขภาพ”

คุณนายใหญ่ฮั่วสบถ “หวานหว่าน ตอนนั้นย่าควรหาทางส่งฉือเจียวไปอยู่ต่างประเทศให้พ้นหูพ้นตา ถ้าไม่มีหล่อน เรื่องพวกนี้คงไม่เกิด!”

ฉือหว่านยิ้มจางๆ “ย่า เรื่องมันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกค่ะ ความรักมันห้ามกันไม่ได้ ถ้าฮั่วซือหานรักฉือเจียว ต่อให้ย่าส่งเธอไปไกลแค่ไหน ประธานฮั่วก็จะตามไปอยู่ดี”

“ย่าชักสงสัยแล้วว่า ซือหานตาบอดหรือเปล่า ถึงได้ไปหลงรักผู้หญิงอย่างฉือเจียวได้”