บทที่ 502

พวกคนร้ายกับหมอที่ถูกจับ ต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าหวั่นไหว สุดท้ายก็มีคนทนไม่ไหว “ประธานฮั่ว ผมจะพูดเอง!”

หมอหวังป๋อเป็นคนเปิดปากก่อน

ฮั่วซือหานยิ้มบางๆ “ดี งั้นพูดมา ใครเป็นคนสั่งพวกคุณ?”

หวังป๋อตอบด้วยเสียงสั่น “มีคนจ่ายเงินก้อนโต ให้พวกผมจัดการเด็กในท้องฉือหว่าน คนคนนั้นคือ...”

แต่คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก เขาก็พ่นเลือดออกมาเป็นสาย

ฮั่วซือหานหน้าถอดสีทันที “มีใครอยู่ไหม! เรียกหมอมาเร็ว!”

ทีมแพทย์ด้านนอกรีบวิ่งเข้ามาตรวจอาการ

แต่ยังไม่ทันทำอะไร พวกคนร้ายที่เหลือก็เริ่มพ่นเลือดออกมาทีละคน ก่อนจะล้มลงกับพื้นหมดสติ

หมอที่ตรวจดูรีบหันไปหาฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ไม่ดีแล้วครับ พวกเขาถูกวางยา ไม่มีใครพูดอะไรได้อีกแล้ว”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานแข็งเป็นหิน สายตาคมกริบเต็มไปด้วยความเย็นชา เลขาจ้าวกระซิบเสียงเครียด “ประธาน คนที่อยู่เบื้องหลังคงให้พวกเขากินยาพิษล่วงหน้า พอภารกิจสำเร็จก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว คนพวกนี้โหดเหี้ยมมากจริงๆ”

ฮั่วซือหานไม่คิดเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะลงมือรวดเร็วขนาดนี้ กล้าลงยาใต้จมูกเขาเอง

ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรได้แล้ว เห็นทีจะไม่ได้อะไรเพิ่มอีก

เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องสอบสวน

หน้าห้อง คุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์รีบเข้ามา “ได้เรื่องไหม? รู้ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลัง?”

ฮั่วซือหานส่ายหัว

เลขาจ้าวเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทั้งสองฟัง

คุณนายใหญ่ฮั่วทุบไม้เท้าลงพื้นเสียงดัง “คนพวกนี้โหดเหี้ยมจริงๆ ประเมินมันต่ำไป!”

เย่ฮวนเอ่อร์กัดฟัน “ตอนนี้ไม่มีทางสืบต่อแล้ว น่ารังเกียจจริงๆ!”

ใกล้จะรู้ตัวคนที่อยู่เบื้องหลังแล้ว แต่ตอนนี้เบาะแสทุกอย่างสูญหมด