บทที่ 501

ฮั่วซือหานขมวดคิ้วแน่นเป็นสามริ้ว บนใบหน้าหล่อเหลา เขาปฏิเสธเสียงหนักแน่น “ไม่น่าจะเป็นฉือเจียว”

คุณนายใหญ่ฮั่วแค่นเสียงเย็น “แกไว้ใจเธอขนาดนั้นเลย?”

“ไม่ใช่เพราะผมไว้ใจเธอ แต่เพราะเธอไม่มีเหตุผลจะทำแบบนั้น! เด็กในท้องฉือหว่านเป็นของเซียวอี้ ฉือเจียวกับเซียวอี้ก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรกัน แล้วเธอจะลำบากวุ่นวายขนาดนี้เพื่อเอาเด็กของเซียวอี้ออกทำไม? ไม่คิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเหรอ?”

คุณนายใหญ่ฮั่วมองเขานิ่งๆ “ใช่ มันไม่สมเหตุสมผลที่ฉือเจียวจะอยากทำร้ายลูกของเซียวอี้… เว้นแต่ เด็กในท้องหวานหว่านไม่ใช่ของเซียวอี้ ใช่ไหมล่ะ?”

คำถามสวนกลับนั้นทำให้ฮั่วซือหานชะงัก เขามองคุณย่าและเย่ฮวนเอ่อร์ “พวกคุณกำลังจะพูดอะไร?”

คุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์รู้ดีว่า ฮั่วซือหานเข้าใจผิดเรื่องเด็กในท้องฉือหว่านมาตลอด เขาคิดว่ามันไม่ใช่ลูกของเขา

แต่ตอนนี้ พวกเธอจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว ปล่อยให้เขาใช้สติและหัวใจไปตามหาความจริงเอง!

“เราไม่พูดอะไรทั้งนั้น ความจริงจะพูดแทนทุกอย่าง ซือหาน ตอนนี้แกไปสอบปากคำพวกคนร้ายเถอะ ฟังจากปากพวกเขาเองว่าใครเป็นคนบงการ ถ้าคนบงการคือฉือเจียว แกก็ควรถามตัวเองใหม่ว่าเด็กในท้องหวานหว่านเป็นของใครกันแน่”

พูดจบ คุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์ก็กลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

ฮั่วซือหานยืนแข็งอยู่หน้าห้อง เขาฉลาดขนาดนั้น ฟังแค่นี้ก็รู้แล้วว่าคุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์ทั้งสองคนกำลังพูดเป็นนัยว่า เด็กในท้องฉือหว่านเป็นลูกของเขา แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

เขาเห็นใบรายงานการตั้งครรภ์ด้วยตาตัวเอง เวลามันไม่ตรงกันเลย

ท่านหลินเดินเข้ามา มองหน้าเขาแล้วพูดเสียงนิ่ง “ซือหาน แกฉลาดขนาดนี้ ทำไมเรื่องความรักถึงโง่ได้ขนาดนี้?”