บทที่ 500

ฮั่วซือหาน “...” ตอนนี้เขาก็กลายเป็นเหมือนหนูตกท่อ ใครๆ ก็รุมด่า

ไม่มีใครต้อนรับเขาเลย

“ย่า ผมแค่อยากดูฉือหว่านเฉยๆ”

คุณนายใหญ่ฮั่วถอนหายใจ “งั้นก็เข้าไปดูซะ”

ฮั่วซือหานเดินไปนั่งข้างเตียง มองใบหน้าซีดเซียวของฉือหว่าน เขายื่นมือออกไปอย่างอดไม่ได้ อยากจะสัมผัสเธอเบาๆ

แต่ “เพี๊ยะ!” มือเขาถูกคุณนายใหญ่ฮั่วตบตกลงมา คุณนายใหญ่ฮั่วจ้องเขม็ง “ฉันแค่ให้แกดู ไม่ได้ให้แตะ!”

ฮั่วซือหาน “...”

เขาทำได้แค่ดึงมือกลับ “หมอว่ายังไงบ้าง เด็กในท้องของเธอปลอดภัยไหม?”

คุณนายใหญ่ฮั่วพูดเสียงห้วน “ขอบใจนะที่เป็นห่วง หวานหว่านกับเด็กในท้องปลอดภัยดี!”

ฮั่วซือหานเม้มปากเงียบ

คุณนายใหญ่ฮั่วจ้องเขา “ตอนนี้หวานหว่านท้องอยู่ ฉันถามแกจริงๆ เถอะ แกไม่อยากเป็นพ่อคนบ้างเหรอ?”

ในห้องผู้ป่วยเงียบสนิท แสงไฟอบอุ่นส่องลงมาพอดี คุณนายใหญ่ฮั่วเอ่ยถามเขาเบาๆ แต่หนักแน่นว่าอยากเป็นพ่อไหม

ฮั่วซือหานตอบเรียบๆ “ไม่เคยคิด”

คุณนายใหญ่ฮั่ว “งั้นตอนนี้ก็เริ่มคิดสิ หวานหว่านจะคลอดลูกชายหรือลูกสาวก็ได้ หน้าตาเหมือนแกหรือเหมือนเธอก็ได้ เรียกแกว่าพ่อ กระโดดเข้ามาให้กอด น่ารักจะตายไป!”

เธอพูดไปก็ยิ้มไป ในที่สุดฝันจะได้อุ้มเหลนก็กำลังจะเป็นจริง

แต่ฮั่วซือหานกลับเงยหน้าขึ้นมองคุณย่าด้วยแววตาเย็นชา “ย่า ยังคิดว่าเด็กในท้องฉือหว่านเป็นของผมอยู่เหรอ? คิดว่าตัวเองจะได้อุ้มเหลน?”

คุณนายใหญ่ฮั่ว “ฉัน…”

“ย่า ผมบอกไปแล้วว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ของผม ย่าเลิกฝันได้แล้ว!”

เขาพูดเพราะหวังดีกับเธอ ยิ่งหวังมาก เวลาผิดหวังก็จะยิ่งเจ็บ

คุณนายใหญ่ฮั่วไม่พูดพร่ำ ยกมือฟาดศีรษะฮั่วซือหานทันที “ครอบครัวเราไปทำเวรทำกรรมอะไร ถึงมีหลานอย่างแก!”