บทที่ 499

หลี่หลันสีหน้าหนักใจไม่น้อย แต่ยังพยายามปลอบลูกสาว เธอกุมมือฉือเจียวไว้แน่น “เจียวเจียว ไม่ต้องกลัวนะ เชื่อแม่เถอะ พวกคนที่เราจ้างไว้ไม่มีทางปริปากแน่นอน!”

...

ฮั่วซือหานมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วยวีไอพีของฉือหว่าน เขาอยากจะเข้าไปดูเธอให้เห็นกับตา แต่ยังไม่ทันเข้า ก็ถูกเย่ฮวนเอ่อร์ขวางไว้ตรงหน้า

เย่ฮวนเอ่อร์กางแขนบังประตู “ห้ามเข้า!”

ฮั่วซือหานขมวดคิ้ว “เสี่ยวเยา หลบหน่อย ฉันอยากเข้าไปดูฉือหว่าน”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดเสียงแข็ง “ตอนที่หวานหว่านต้องการพี่ที่สุด พี่อยู่ที่ไหน? ตอนนี้จะมาดูเธอทำไม ฉันเชื่อว่าเธอเองก็คงไม่อยากเห็นหน้าพี่หรอก!”

ฮั่วซือหานเม้มปากเงียบ

“พี่ซือหาน ฉันไม่รู้ว่าฉือเจียววางยาอะไรพี่ไว้ ทำไมพี่ถึงเลือกจะเข้าข้างเธอตลอด แต่ครั้งนี้พี่ทำร้ายหวานหว่านเกินไปแล้ว!”

เจอการตำหนิของเย่ฮวนเอ่อร์ ฮั่วซือหานพูดเสียงแหบ “เสี่ยวเยา เธอไม่เข้าใจ”

“ใช่ ฉันไม่เข้าใจ เพราะพี่ไม่เคยอธิบาย แล้วฉันจะเข้าใจได้ยังไง? งั้นฉันถามแค่อย่างเดียว พี่รักฉือเจียวจริงๆ เหรอ?” เย่ฮวนเอ่อร์อยากฟังความจริงจากปากเขา เธอไม่เชื่อว่าฮั่วซือหานจะไม่มีความรู้สึกใดๆ กับฉือหว่านเลย

ฮั่วซือหานกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง “ฉันกับฉือเจียว มันไม่ใช่แค่เรื่องรักหรือไม่รัก… ฉือเจียวคือความรับผิดชอบของฉัน”

“ความรับผิดชอบ? ความรับผิดชอบอะไร?”

ฮั่วซือหานไม่ตอบ “เสี่ยวเยา ขอฉันเข้าไปเถอะ”

“ไม่ได้! ถ้าพี่ไม่พูดให้ชัด ฉันจะไม่ให้พี่เข้าไป พี่จะไม่ได้เห็นหวานหว่านอีกเลย!”

ฮั่วซือหาน “ฉือเจียวเคยช่วยชีวิตฉัน”

อะไรนะ?

เย่ฮวนเอ่อร์ตกตะลึงทันที สัญชาตญาณแรกของเธอคือ ไม่เชื่อ คนอย่างฉือเจียวที่เห็นแก่ตัวแบบนั้น ตอนฮั่วซือหานกลายเป็นเจ้าชายนิทราก็เป็นคนแรกที่หนีไป ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นคนช่วยชีวิตใครได้

เย่ฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “ฉือเจียวช่วยพี่? เมื่อไหร่ ที่ไหน?”