บทที่ 505

“หยกถูกฉือเจียวเอาไปเหรอ?”

“ยัยขโมยนั่น! ทำได้ทุกอย่างไม่เลือกวิธีจริงๆ!”

คุณนายใหญ่ฮั่วกับเย่ฮวนเอ่อร์สาปแช่งออกมา

ฉือหว่านยกมุมปากเย็นชา “ฉือเจียวคิดว่าขโมยหยกไปแล้วก็จบเรื่องได้งั้นเหรอ ของจริงมันปลอมไม่ได้ ของปลอมก็เป็นจริงไม่ได้ ตอนนี้เรากลับโรงพยาบาลกันเถอะ”

“อืม”

…

ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล ฉือเจียวกับหลี่หลันนั่งอยู่ด้วยกัน ฉือเจียวจับมือหลี่หลันไว้ ถามอย่างกระวนกระวาย “แม่ แม่เรียกซือหานกลับมารึยัง?”

หลี่หลันพยักหน้า “กลับมาแล้ว ประธานฮั่วกับเลขาจ้าวอยู่หน้าห้อง เดี๋ยวก็เข้ามา”

ฉือเจียวถอนหายใจโล่งอก “ดูเหมือนซือหานยังแคร์หนูอยู่ ก็แหง่ล่ะ ตราบใดที่หนูยังเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขา เขาก็ไม่มีทางทิ้งหนูได้หรอก”

พูดแล้วฉือเจียวก็มองหลี่หลัน “แม่ พวกโจรลักพาตัวกับหมอพวกนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

หลี่หลันยิ้มมุมปาก “วางใจเถอะ จัดการเรียบร้อยแล้ว ก่อนพวกมันลงมือแม่ก็วางยาไปแล้ว ต่อให้ถูกจับก็พูดอะไรไม่ได้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราอยู่เบื้องหลัง ไม่มีหลักฐานแน่นอน”

หลี่หลันเคยเสียเปรียบมาหลายครั้ง ครั้งนี้เธอทุ่มไม่อั้น ทำทุกอย่างให้สะอาดหมดจด

แต่ฉือเจียวก็ยังไม่พอใจ “ทั้งที่เราวางแผนแน่นหนาขนาดนี้ แต่ฉือหว่านก็ยังรอดมาได้ ลูกในท้องมันก็ไม่แท้งด้วย หนูเห็นคุณนายใหญ่ฮั่วตามมาด้วย หนูกลัวว่าซือหานจะรู้ความจริง รู้ว่าลูกในท้องฉือหว่านเป็นลูกของเขา”

สีหน้าหลี่หลันก็มืดลงเช่นกัน แต่เธอก็ปลอบใจ “เจียวเจียว ใจเย็นก่อน อย่าทำตัวร้อนรน แค่ลูกจับประธานฮั่วไว้ให้อยู่ก็ไม่มีปัญหา”

ฉือเจียวพยักหน้า “หนูรู้แล้วค่ะแม่”

ขณะนั้น ฮั่วซือหานก็เดินเข้ามา

ฉือเจียวรีบทำท่าอ่อนแอ “ซือหาน เมื่อกี้คุณไปไหนมาคะ คุณไปหาฉือหว่านมาใช่ไหม?”

ฮั่วซือหานนั่งลงที่ขอบเตียง เม้มริมฝีปาก ไม่ตอบ