บทที่ 506

ฮั่วซือหานเอื้อมมือจะผลักฉือเจียวออกไป แต่ฉือเจียวกอดแน่นมาก แถมยังเงยหน้ายิ้มสดใสให้ฉือหว่านขณะอยู่ในอ้อมอกของฮั่วซือหาน

รอยยิ้มนั้นทั้งท้าทายและหยิ่งยโส

ฉือหว่านไม่แสดงสีหน้าใดๆ

ฉือเจียวมองฉือหว่าน “ฉือหว่าน เธอมาหาฉันเหรอ?”

ฉือหว่านไม่สนใจฉือเจียว แต่หันไปมองฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

ฮั่วซือหานไม่คิดว่าฉือหว่านจะมาหาเขาก่อน จึงพยายามจะลุกขึ้น

แต่ฉือเจียวกลับกอดแน่นไม่ยอมปล่อย “ซือหาน อย่าไป หัวใจฉันไม่ค่อยสบาย...”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดขึ้นอย่างโมโห “ฉือเจียว เลิกแสดงเถอะ”

แต่ฉือเจียวยังกอดฮั่วซือหานแน่น “ซือหาน อย่าไปเลยนะ คุณบอกว่าจะอยู่กับฉัน ฉันไม่อยากให้คุณไป”

ฮั่วซือหานขมวดคิ้ว “ฉือเจียว ปล่อยก่อน เดี๋ยวฉันกลับมา”

“ไม่เอา ฉันไม่ยอมให้คุณไป”

ฉือเจียวหันไปมองฉือหว่านด้วยแววตาท้าทาย

ฉือหว่านมองฉือเจียวจากที่สูงด้วยสายตาเย็นเฉียบ ในนั้นมีแววเหยียดหยันปรากฏขึ้น ฉือเจียว นี่คือทั้งหมดที่เธอมีแล้วงั้นเหรอ?

ปลอมตัวเป็นคนอื่น ขโมยหยก ทุกแผนการของเธอ ฉันมองออกหมดแล้ว

ฉือหว่านมองฉือเจียวเหมือนดูตัวตลก แล้วหัวเราะเย็น “ประธานฮั่ว ฉันจะรอข้างนอกนะคะ”

พูดจบ ฉือหว่านก็หมุนตัวเดินออกไป

เย่ฮวนเอ่อร์หันมาทางฮั่วซือหาน “พี่ซือหาน รีบออกไปเถอะ หวานหว่านมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ถ้าพี่ไม่ไป พี่จะเสียใจไปทั้งชีวิต!”

เย่ฮวนเอ่อร์ก็ออกไปอีกคน

ฮั่วซือหานหันไปมองฉือเจียว “ฉือเจียว ปล่อย!”

ฉือเจียว ปล่อย!