บทที่ 508

“เซียวอี้ คุณเป็นยังไงบ้าง กินข้าวดีไหม มีใครรังแกคุณหรือเปล่า?”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยที่มีต่อเซียวอี้ ความตื่นตระหนกและความเป็นห่วงเหล่านั้นไม่มีทางเสแสร้ง

ฮั่วซือหานหันหลังกลับ เขาไม่อยากมอง ไม่อยากฟัง

“หวานหว่าน ฉันสบายดี อย่ากังวลไปเลย ประธานฮั่วพาฉันมาที่นี่ก็ดูแลอย่างดี ทั้งกินทั้งอยู่จนรู้สึกว่าฉันจะอ้วนขึ้นแล้วด้วยซ้ำ” เซียวอี้พูดติดตลก

ฉือหว่านรู้ว่าเซียวอี้แค่ปลอบใจเธอ เธอจึงยิ้มบางๆ “เซียวอี้ คุณอดทนอีกหน่อยนะ ฉันยอมผ่าตัดให้ฉือเจียวแล้ว เดี๋ยวคุณก็จะได้ออกมา”

เซียวอี้เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ถามเหตุผลของฉือหว่าน เพราะไม่ว่าเธอตัดสินใจอะไร เขาก็ยินดีสนับสนุน “โอเค ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่เป็นไร”

ฉือหว่านถือมือถือไว้แน่น เธอมองแสงไฟจากบ้านเรือนนับไม่ถ้วนด้านนอกหน้าต่าง “เซียวอี้ พอผ่าตัดให้ฉือเจียวเสร็จแล้ว เราไปจากที่นี่กันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่ไห่เฉิงอีกแล้ว”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างสูงสง่างามของฮั่วซือหานถึงกับแข็งค้าง ฉือหว่านจะจากไปแล้ว

“หวานหว่าน ทำไมจู่ๆ ถึงอยากไปล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันชวนกลับก็ไม่ยอมกลับ”

ฉือหว่านมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง พูดเสียงเบา “เพราะเรื่องที่นี่จบแล้ว ฉันก็ต้องจากเป็นธรรมดา”

เซียวอี้ “โอเค ถึงตอนนั้นฉันจะพาเธอไปเอง”

ฉือหว่านวางสาย แล้วส่งมือถือคืนให้ฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว คืนให้คุณค่ะ”

ฮั่วซือหานรับมือถือไว้

ฉือหว่านเสนอเงื่อนไขของเธอ “ฉันจะผ่าตัดให้ฉือเจียว แต่ก่อนการผ่าตัดคุณต้องปล่อยเซียวอี้ ฉันต้องเห็นเขาก่อน ถึงจะลงมือผ่าตัด”

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ตกลง ฉันยอมรับเงื่อนไข”

ฉือหว่าน “ประธานฮั่ว งั้นคุณกลับไปได้แล้ว ฉันพูดจบแล้ว”