บทที่ 509

เย่ฮวนเอ่อร์ดีใจมาก เธอรู้อยู่แล้วว่าฉือหว่านต้องมีวิธีจัดการกับตัวปลอมอย่างฉือเจียว

แค่คิดถึงฉือเจียวที่แอบอ้างเป็นฉือหว่านแล้วเสวยสุข เย่ฮวนเอ่อร์ก็แค้นจนกัดฟัน วันที่ฉือเจียวถูกเปิดโปงจะต้องเป็นวันที่สะใจมากแน่นอน

แต่…

เย่ฮวนเอ่อร์หันมองฉือหว่าน “หวานหว่าน แล้วประธานฮั่วล่ะ เธอคิดจะจัดการกับเขายังไง?”

ฮั่วซือหานจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าเด็กผู้หญิงในตอนนั้นคือฉือหว่าน แล้วถ้าเขารู้ความจริงขึ้นมา เขาจะคิดยังไง?

ฉือหว่านคิดจะทำยังไงกับฮั่วซือหานกันแน่?

ฉือหว่านพูดเสียงเบา “ฮวนเอ่อร์ ฉันเหนื่อยแล้ว การรักฮั่วซือหานมาตลอดหลายปีนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ”

เธออยากจะไปจากที่นี่แล้ว

เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนที่นี่ แต่เพราะมีฮั่วซือหาน เธอถึงได้มานี่

ตอนนี้ เธอกำลังจะไปแล้ว

“หวานหว่าน ตลอดหลายปีมานี้ประธานฮั่วก็ถูกฉือเจียวหลอก เขาอาจจะตาบอด หัวใจก็มืดบอด แต่เขาเองก็เป็นผู้ถูกกระทำ เขาไม่รู้ว่าคนนั้นคือเธอ” เย่ฮวนเอ่อร์พยายามพูดเพื่อช่วยพี่ชายตัวเอง เพราะเธอยังหวังให้ฉือหว่านกับฮั่วซือหานกลับมาดีกัน

แต่ฉือหว่านไม่อยากคุยเรื่องนี้อีกแล้ว “ฮวนเอ่อร์ เราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลย”

เย่ฮวนเอ่อร์ทำอะไรไม่ได้ “ได้ หวานหว่าน งั้นเธอนอนพักเถอะนะ”

ฉือหว่านล้มตัวลงนอน แล้วหลับตา

......

ฮั่วซือหานกลับไปที่ห้องพักของฉือเจียว ฉือเจียวถามขึ้นทันทีด้วยความกังวล “ซือหาน ฉือหว่านพูดอะไรกับคุณบ้าง?”

ฮั่วซือหานไม่ตอบ

ฉือเจียวรีบพูดต่อ “ฉือหว่านต้องพูดใส่ร้ายฉันอีกแน่ๆ เธอต้องพยายามยั่วยวนคุณอีกแน่ๆ ผู้หญิงอย่างฉือหว่านไม่ใช่คนดีหรอก ซือหาน คุณต้องอยู่ห่างจากเธอนะ!”