บทที่ 510

ฉือเจียวกับหลี่หลันเริ่มวาดฝันถึงอนาคตกันแล้ว

ฉือเจียวยิ้มหวานดั่งดอกไม้บาน “เยี่ยมไปเลย ตอนนี้หนูก็แค่รอวันที่ฉือหว่านจะผ่าตัดให้หนูเท่านั้น”

...

ฮั่วซือหานยืนอยู่คนเดียวตรงระเบียงทางเดิน เขาไม่ได้จากไปในทันที แต่ยืนอยู่ลำพัง

แสงไฟตามระเบียงของโรงพยาบาลสลัวสาดทับบนไหล่กว้างของเขา ร่างของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเงาอันเงียบงัน

ขณะนั้น เลขาจ้าวเดินเข้ามา “ประธานครับ คืนนี้เราจะกลับบริษัท หรือกลับดิเอ็มเพอเรอร์สตาร์เรสซิเดนซ์ครับ?”

ฮั่วซือหานขยับริมฝีปากบางเล็กน้อย “นายกลับไปก่อนเถอะ”

เลขาจ้าว “ครับ ประธาน”

เลขาจ้าวจากไป

ฮั่วซือหานเดินไปที่หน้าต่าง เสียงบทสนทนาระหว่างฉือหว่านกับเซียวอี้ยังดังก้องในหู ฉือหว่านบอกว่าไม่อยากอยู่ที่ไห่เฉิงอีกแล้ว เธอจะไป เซียวอี้จะพาเธอไป

ในท้องของเธอยังมีลูกของเซียวอี้ อนาคตเธอกับเซียวอี้คงจะมีชีวิตที่มีความสุขด้วยกัน

ส่วนเขาก็มีฉือเจียวอยู่ข้างกาย ฉือเจียวเป็นความรับผิดชอบที่เขาปฏิเสธไม่ได้ อนาคตเขาก็คงจะแต่งงานกับฉือเจียวเช่นกัน

ต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง จากกันด้วยดี ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

ดีจริงๆ

ฮั่วซือหานพยายามใช้เหตุผลและสติทั้งหมดบอกกับตัวเองว่านี่คือการจัดการที่ดีที่สุดสำหรับเขาและฉือหว่าน แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวดราวกับมีบางอย่างค่อยๆ หายไปจากข้างใน

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน สิ่งนั้นก็ยังค่อยๆ ละทิ้งเขาไป

ความรู้สึกสูญเสียแบบนี้ มันเจ็บเหลือเกิน

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

...

พอฉือหว่านหลับไปแล้ว เย่ฮวนเอ่อร์ก็ย่องออกจากห้องอย่างเบามือเบาเท้า แล้วเธอก็เห็นเฉินจิ้นอยู่ตรงระเบียง

เด็กหนุ่มยังไม่ไปไหน นั่งอยู่บนม้านั่งยาวริมระเบียงในชุดดำทั้งชุด ดูเย็นชาและหล่อเหลาคมเข้ม

เย่ฮวนเอ่อร์รีบวิ่งเข้าไปหา “เฉินจิ้น ขอบใจนายมากเลยนะ ถ้าไม่มีนาย พวกเราคงช่วยหวานหว่านไม่ทันแน่ๆ”