บทที่ 511

เขาต้องเข้าใจความหมายของเธอแน่ๆ แต่กลับยังพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านว่าเคยให้ผู้หญิงนั่งรถมากกว่าหนึ่งคน!

เฉินจิ้นไม่หลบ หมัดของเย่ฮวนเอ่อร์ทุบลงตรงหน้าอกของเขาอย่างจัง

แข็งมาก

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกว่ามือตัวเองเจ็บ เธอดึงมือกลับอย่างเจ็บปวดแล้วพูดอย่างโมโห “นายกินอะไรมาเนี่ย ตัวถึงได้แข็งขนาดนี้ ฉันเจ็บไปหมดแล้ว”

เฉินจิ้นมองมือเล็กของเธอ มือขาวนวลที่ไม่เคยทำงานหนัก ตอนนี้แดงเถือกไปหมด

เฉินจิ้นยกมุมปาก “แล้วเธอมาตีฉันทำไม?”

เย่ฮวนเอ่อร์จ้องเขาอย่างไม่พอใจ “นายว่าไงล่ะ?”

เฉินจิ้น “ไม่รู้”

เย่ฮวนเอ่อร์ “แกล้งทำไม่รู้ไปเถอะ ฉันขอถาม นายเคยให้ผู้หญิงคนไหนซ้อนรถมาบ้าง?”

เฉินจิ้นมองเธอ “แม่ฉัน แล้วก็น้องสาวฉัน”

เย่ฮวนเอ่อร์ตัวสะดุ้ง หน้าเล็กๆ รูปไข่ของเธอแดงระเรื่อทันที เธอคิดว่าเป็นผู้หญิงคนอื่นเสียอีก ใครจะคิดว่าเป็นแม่กับน้องสาวของเขา

“...”

เย่ฮวนเอ่อร์ถึงกับหมดคำพูดกับตัวเอง

เฉินจิ้นมองเธออย่างเอ็นดู เธอหน้าเหวอๆ แบบนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดู เขายิ้มบางๆ ออกมา

เย่ฮวนเอ่อร์กระทืบเท้า “ยิ้มอะไรของนายน่ะ? หัวเราะเยาะฉันใช่ไหม?”

เฉินจิ้น “ฉันไม่ได้หัวเราะนะ”

เย่ฮวนเอ่อร์เขย่งเท้า แล้วพุ่งเข้าใส่เขาทันที ยกมือสองข้างไปหยิกมุมปากเขา “ฉันเห็นนะ นายยิ้มแบบนี้เลย หัวเราะเยาะฉันใช่ไหม!”

พอเธอโถมตัวเข้าไป เฉินจิ้นก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หลังตรงแนบติดผนัง กลายเป็นว่าโดนเย่ฮวนเอ่อร์ดันไว้กับกำแพง

ตอนนี้มือสองข้างของเธอกำลังบีบหน้าของเขา ตาโตใสเป็นประกายจ้องมาใกล้ๆ ท่าทางเหมือนลูกแมวขี้อ้อน

เฉินจิ้นหลบตา