บทที่ 528

ฉือหว่านถอยหลบเปิดประตู “เข้ามาสิ”

ฮั่วซือหานเดินเข้ามาข้างใน

ทั้งสองคนยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ฉือหว่านถามขึ้น “ประธานฮั่ว คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

คำว่า “ประธานฮั่ว” ได้เว้นระยะห่างอย่างชัดเจน ปิดกั้นเขาไว้ราวกับห่างไกลกันคนละโลก

ฮั่วซือหานเดินเข้ามาใกล้ “หวานหว่าน เธอเลิกเย็นชากับฉันไม่ได้เหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา​ ฉันไม่รู้เลยว่านั่นคือเธอ ฉันตามหาเธอมาตลอด”

ฉือหว่านพยักหน้า “ฉันรู้ ฉันรู้หมดแล้ว”

ฮั่วซือหานจับไหล่ของเธอไว้ “หวานหว่าน ขอโอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม? เราพลาดกันมาหลายปีแล้ว ฉันไม่อยากพลาดจากเธออีก”

ฉือหว่านยกมือดันเขาออก “ฮั่วซือหาน มันสายไปแล้ว! ที่จริงในใจฉันเคยให้โอกาสคุณหลายครั้งแล้ว ตอนที่เราหย่ากัน ฉันก็ให้โอกาสคุณ ตอนที่ฉันกับฉือเจียวถูกลักพาตัวพร้อมกัน ฉันก็ให้โอกาสคุณ ตอนที่ฉันถูกมัดไว้กับเตียงผ่าตัดแท้ง ฉันก็หวังว่าคุณจะมาทัน... แต่ว่า ทุกครั้งที่ฉันต้องการคุณ คุณกลับผลักไสฉันอย่างไม่ลังเล ครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุด ฉันก็ชินกับชีวิตที่ไม่มีคุณ ฉันไม่ต้องการคุณอีกแล้ว”

ฮั่วซือหานรู้สึกราวกับมีมือใหญ่มาบีบหัวใจของเขา บีบแน่นจนหายใจไม่ออก “หวานหว่าน... ขอโทษ ขอโทษจริงๆ...”

คำพูดนับพันแสนถูกรวมไว้ในคำว่า “ขอโทษ” เพียงคำเดียว

“หวานหว่าน ฉันเคยสัญญาว่าจะพาเธอไปจากที่นี่ ให้เธอมีบ้านที่อบอุ่น

แต่สุดท้ายฉันกลับผิดคำพูด ฉันทิ้งเธอไว้คนเดียวในชนบท ให้อยู่ลำพังนานแสนนาน”

“ตอนที่ฉันเป็นเจ้าชายนิทรา เธออยู่เคียงข้างฉัน แต่ฉันกลับจำเธอไม่ได้ แถมยังทำร้ายเธอเพราะฉือเจียว ฉันทำให้เธอผิดหวัง หวานหว่าน...ฉันรู้ทุกอย่าง”

ดวงตาของฮั่วซือหานแดงก่ำ มีแววแวววาวของน้ำตา “หวานหว่าน ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงสิ่งที่เธอเคยเจอมา แล้วฉันไม่อยู่ข้างๆ ฉันรู้สึกผิดมาก ฉันโทษตัวเอง ฉันไม่คู่ควรกับการให้อภัยเลยด้วยซ้ำ”