บทที่ 529

ฉือหว่านพูดว่าสายไปแล้ว

เธอบอกว่าทุกอย่างมันสายไปแล้ว

ฮั่วซือหานส่ายหัว “หวานหว่าน มันยังไม่สายหรอก ขอแค่เธอให้โอกาสฉัน ทุกอย่างยังทันอยู่”

ฉือหว่านผลักเขาออก แล้วใช้มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ประธานฮั่ว ที่คุณอยากพูดก็น่าจะพูดหมดแล้ว ตอนนี้คุณกลับไปได้แล้วค่ะ”

“ไม่... หวานหว่าน ฉัน...”

ฉือหว่านวางมือบนหน้าท้องเรียบแบนของตัวเอง “ประธานฮั่ว ดึกมากแล้ว ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน กรุณาออกไปค่ะ”

สายตาของฮั่วซือหานเลื่อนลงช้าๆ ไปยังหน้าท้องของฉือหว่าน เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “หวานหว่าน เธอกำลังเป็นห่วงเด็กคนนี้ใช่ไหม ถึงแม้เด็กคนนี้จะไม่ใช่ลูกของฉัน แต่ฉันจะรักเขาเหมือนลูกแท้ๆ ฉันจะรักเธอ แล้วก็จะรักลูกด้วย”

ฉือหว่าน “...”

เขายังคิดว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของตัวเอง

ช่างเถอะ ฉือหว่านคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว พอจัดการเรื่องตระกูลฉือเสร็จ เธอก็จะจากที่นี่ไป เพราะฉะนั้นเธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกับฮั่วซือหานอีก

“ประธานฮั่ว เชิญคุณออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เมื่อเห็นสีหน้าของฉือหว่านที่เย็นชาจนปิดตาย ฮั่วซือหานพูดเสียงแผ่ว “หวานหว่าน ดึกแล้ว งั้นเธอพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่”

ฮั่วซือหานจากไป

ฮั่วซือหานเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ของฉือหว่าน เขายืนอยู่ข้างนอกพักหนึ่ง ตอนนี้เขาไม่อยากไปที่ไหนเลย แค่อยากเฝ้าอยู่ตรงนี้ ใกล้ๆ กับเธอ

เวลาที่เขากับเธอพลาดกันไปมันมากเกินไปแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากชดเชยทุกอย่างให้เธอ

เขาไม่กล้าหันหลังกลับไปด้วยซ้ำ เขากลัวว่าทันทีที่เขาหันหลัง ฉือหว่านจะหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้ง

พวกเขาใช้เวลาหลายปีจึงได้เจอกันอีก เขาไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว