บทที่ 530

เขาพูดว่าเธอเป็นแค่เงาของฉือหว่าน

ที่จริงฉือเจียวรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่เธอไม่เคยยอมรับ “ฉันต่างหากคือผู้หญิงที่ฟ้าประทานมาให้ ฉือหว่านก็แค่หญิงชั้นต่ำจากชนบท เธอมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับฉัน!”

ดวงตาฮั่วซือหานเย็นยะเยือก “ใครอนุญาตให้เธอด่าฉือหว่าน?”

บอดี้การ์ดในชุดดำเดินเข้ามา ตบหน้าฉือเจียวอย่างแรงฉาดหนึ่ง

เพี๊ยะ

หน้าฉือเจียวสะบัดไปทันที

แต่ฝ่ามือยังไม่หยุด เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ตบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟาดลงบนใบหน้าทั้งสองข้างของฉือเจียวอย่างแรง

ไม่นาน แก้มของฉือเจียวก็แดงบวมทั้งสองข้าง ริมฝีปากแตกมีเลือดซึมออกมา

“หยุดตีได้แล้ว! เจ็บมาก!” ฉือเจียวร้องขอความเมตตาแทบขาดใจ

ฮั่วซือหานโบกมือ บอดี้การ์ดจึงหยุดลง และถอยกลับไปยืนข้างหลัง

ขาของฉือเจียวอ่อนแรง ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉือเจียวได้รับการเลี้ยงดูแบบตามใจ ไม่เคยถูกใครตบหน้าแบบนี้ ตอนนี้หูเธออื้อ ใบหน้าชาไปหมด แม้แต่ฟันก็รู้สึกเหมือนจะหลุด

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชาราวน้ำแข็ง “ต่อไปนี้ ฉันไม่อยากได้ยินคำดูถูกฉือหว่านจากปากเธออีก วันนี้แค่สั่งสอนเล็กน้อย!”

ฉือเจียวมองฮั่วซือหาน เขานั่งบนเก้าอี้ในชุดสูทดำเต็มยศอย่างสง่างาม แผ่รังสีอำนาจที่ไร้ความปรานี

ดวงตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความอำมหิตและความเย็นชา สายตาแบบนั้นทำให้ฉือเจียวเย็นวาบไปทั้งกระดูก รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น

ฉือเจียวคลานไปที่ปลายเท้าฮั่วซือหาน ยื่นมือคว้าขากางเกงเขาไว้ “ซือหาน อย่าทำกับฉันแบบนี้เลย ฉันไม่อยากเสียคุณไป คุณรู้ไหมว่าฉันกลัวมากแค่ไหนที่จะต้องเสียคุณไป?”