บทที่ 533

ฮั่วซือหานกางร่ม พาฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์เดินเข้าไปหา

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันรีบเข้ามาทันที ถามอย่างร้อนรน "ประธานฮั่ว เจียวเจียวล่ะ? เจียวเจียวถูกคุณขังไว้สามวันแล้ว ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง?"

หลี่หลัน "ประธานฮั่ว ถึงอย่างไรคุณก็เคยคบกับเจียวเจียว อย่าใจร้ายกับเธอเกินไปเลย"

เย่ฮวนเอ่อร์แค่นเสียงเย็น "พวกคุณนี่ก็ยังไม่เลิกพูดจาเข้าข้างตัวเอง ประธานฮั่วกับหวานหว่านใจร้ายเกินไป หรือเพราะฉือเจียวทำเรื่องน่ารังเกียจไว้มากเกินไปกันแน่? ถ้าเธอไม่แอบอ้างชื่อของหวานหว่าน เธอจะถูกจับหรือไง? พวกคุณไม่เคยพูดถึงบาปที่ฉือเจียวก่อไว้เลยสักคำ"

ใบหน้าหลี่หลันเปลี่ยนสี "เธอ!"

ฉือไห่ผิงมองฉือหว่าน "ฉือหว่าน ฉันขอเจอเจียวเจียวได้ไหม?"

ฉือหว่านมองฉือไห่ผิง ความจริงเธอกับฉือไห่ผิงไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกัน เพราะความสนใจของเขาทั้งหมดมุ่งไปที่ฉือเจียว ฉือหว่านรู้ว่าเขาเป็นพ่อที่ดี

แต่ว่า การตามใจลูกก็ไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายลูก ฉือเจียวถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ฉือไห่ผิงเองก็มีส่วนรับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ฉือหว่านหันไปมองฮั่วซือหาน "ประธานฮั่ว ให้ฉือเจียวออกมาให้พวกเขาเห็นเถอะ"

ฮั่วซือหานโบกมือหนึ่งครั้ง เลขาจ้าวก็พาคนไปพาตัวฉือเจียวออกมา

เซียวอี้กับซูเสี่ยวฝูก็มาถึงทันพอดี

ดวงตาของฉือเจียวเป็นประกาย "พ่อ แม่ ในที่สุดก็มากันแล้ว!"

ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันดีใจมาก ถ้าไม่ใช่เพราะการ์ดยืนขวางไว้ สองคนนี้คงวิ่งเข้าไปกอดฉือเจียวแล้ว

หลี่หลันมองฉือเจียวด้วยความสงสาร รอยตบบนใบหน้ายังชัดเจน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ท่าทางดูน่าสมเพชนัก เมื่อก่อนเธอคือหัวหน้าคณะบัลเลต์ผู้สง่างาม เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฮั่วซือหาน แต่ตอนนี้กลับตกสู่สภาพน่าเวทนาเช่นนี้