บทที่ 538

หลี่หลันเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบสะกิดฉือไห่ผิงทันที

ฉือไห่ผิงก้าวขึ้นไปข้างหน้า พูดเสียงเบา "ประธานลี่ เจียวเจียวพลัดพรากจากคุณมาหลายปีแล้ว เรื่องอะไรค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านเถอะครับ"

สีหน้าของลี่มั่วเฉียนอ่อนลงเล็กน้อย เขาหันไปมองฉือเจียว "เราไปบ้านกันเถอะ"

ฉือเจียวดีใจมาก "ค่ะ ไปกันเถอะ"

ลี่มั่วเฉียนพาฉือเจียวออกไปทันที

ฉือหว่านจะพุ่งเข้าไปขวาง "พวกคุณไปไม่ได้..."

แต่ในตอนนั้นเอง ฮั่วซือหานก็เอื้อมมือคว้าแขนเรียวของฉือหว่านไว้ เขาส่ายหัวให้เธอเบาๆ

เซียวอี้รีบเข้ามา "หวานหว่าน ฉันรู้ว่าเธอโกรธและเจ็บใจมากตอนนี้ แต่ฉือเจียวคือลูกสาวของมหาเศรษฐีลี่มั่วเฉียน เธอหุนหันพลันแล่นไม่ได้"

ซูเสี่ยวฝูกับเย่ฮวนเอ่อร์ก็เข้ามา "น่าโมโหจริงๆ คราวนี้ก็ปล่อยให้ฉือเจียวหนีไปอีกแล้ว!"

ด้านหน้า ฉือเจียวเดินไปถึงรถลีมูซีนหรูที่จอดรออยู่ พ่อบ้านเปิดประตูให้ด้วยท่าทีเคารพ "คุณหนูใหญ่ เชิญขึ้นรถครับ"

บอดี้การ์ดในชุดดำที่ยืนท่ามกลางสายฝน ต่างก้มหัวเคารพพร้อมกัน "คุณหนูใหญ่ เชิญขึ้นรถครับ!"

ออร่าของคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐี มันช่างแตกต่างจริงๆ

ฉือเจียวยิ้มยกมุมปาก หันไปมองฉือหว่าน เลิกคิ้วแล้วยิ้มให้เธอ

เป็นรอยยิ้มที่เย้ยหยัน

และดูถูก

เธอกำลังหัวเราะเยาะฉือหว่าน ว่าทำทุกอย่างไปก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายก็ทำอะไรเธอไม่ได้

เธอยังเย้ยหยันฉือหว่านต่อเนื่อง

แววตาของฉือหว่านเย็นเฉียบ ราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง เธอก้าวออกไป

แต่ฮั่วซือหานก็คว้ามือเธอไว้แน่น "หวานหว่าน!"

ฉือหว่านต้องหยุดอยู่กับที่