บทที่ 55

ลู่หนานเฉิงไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจฉือหว่าน แต่กลับสารภาพรักกับเธอต่อหน้าฮั่วซือหาน

ฉือเจียวและฉือถังถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก “คุณชายลู่!”

คุณชายลู่นี่เสียสติไปแล้วหรือไง? เขากำลังจะรับผู้หญิงที่เคยเป็นของเพื่อนตัวเองจริงๆ น่ะเหรอ?!

ฮั่วซือหานมองมือที่ทั้งสองคนจับกันอยู่ อุณหภูมิรอบตัวเย็นลงจนเหมือนน้ำแข็ง เขาขยับริมฝีปากบาง เอ่ยกับลู่หนานเฉิงด้วยเสียงเรียบเย็น “แน่นอน อยากเล่นยังไงก็ตามใจ”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็หมุนตัวเดินจากไป

ฉือเจียวรีบวิ่งตามไปทันที

ฉือหว่านมองไปทางที่ฮั่วซือหานจากไป เขาช่างไร้หัวใจจริงๆ เขาอนุญาตให้ลู่หนานเฉิงจีบเธอ เขาไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าลู่หนานเฉิงจะทำอะไรกับเธอ

“หวานหว่าน ผมกับซือหานรู้จักกันมานานมากแล้ว เขากับฉือเจียวไม่มีวันแยกจากกันหรอก”

ฉือหว่านชักมือออกจากฝ่ามือลู่หนานเฉิงทันที “ฉันรู้”

จู่ๆ ลู่หนานเฉิงก็ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว ดันเธอเข้ากับผนัง เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นคุณเป็นแฟนผมไหม? ต่อไป…ไม่ว่าซือหานจะตามใจฉือเจียวแค่ไหน ผมก็จะทำแบบนั้นกับคุณ”

ฉือหว่านไม่อยากไปยุ่งกับคุณชายลู่คนนี้เลยจริงๆ ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย “คุณชายลู่ ขอบคุณที่ให้เกียรติ แต่ฉันไม่คู่ควรหรอก ฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอก ไม่มีการศึกษา ไม่มีงาน ไม่เหมาะกับคุณเลย…”

พูดจบเธอก็ผลักเขาออกก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป “คุณชายลู่ ลาก่อน”

ลู่หนานเฉิงมองแผ่นหลังของเธอที่หายไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

ผู้หญิงคนนี้…น่าสนใจจริงๆ

เขาชอบ!

...

ฮั่วซือหานเดินออกจากบาร์ รถหรูโรลส์รอยซ์ จอดรออยู่ริมถนนแล้ว เลขาจ้าวเปิดประตูรถอย่างนอบน้อม

ตอนนี้ ฉือเจียววิ่งตามออกมา ก่อนจะโผกอดฮั่วซือหานจากด้านหลัง "ซือหาน คุณเป็นอะไรไป ทำไมต้องเย็นชากับฉันขนาดนี้?"

หัวใจของฉือเจียวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

ฮั่วซือหานแกะมือของฉือเจียวออก สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก "ผมต้องกลับไปจัดการงานที่บริษัท คุณกลับบ้านไปเถอะ"

ฮั่วซือหานขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง

เลขาจ้าวนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะออกรถ