บทที่ 566

ฉือไห่ผิงพุ่งเข้าไปข้างหน้า เขาบีบคอของหลี่หลันทันที “หลี่หลัน เธอมันผู้หญิงใจอำมหิต!”

ลมหายใจของหลี่หลันถูกตัดขาดในพริบตา ความเจ็บปวดจากการขาดอากาศทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมา แต่เธอกลับหัวเราะเสียงดัง “ฉือไห่ผิง ลูกสาวสุดที่รักของคุณฉือหว่าน ถูกฉันจับโยนไปอยู่ชนบทตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าเธอต้องลำบากแค่ไหน คุณบกพร่องในหน้าที่!”

“ลูกสาวของมหาเศรษฐีควรจะเป็นลูกสาวของฉัน ฉือเจียวต่างหากที่ควรได้เป็นลูกสาวของมหาเศรษฐี!”

ฉือไห่ผิงมองหลี่หลันด้วยความรังเกียจ ขณะนี้เขาอยากบีบคอหลี่หลันให้ตายไปเสียเดี๋ยวนั้น “ผู้หญิงอำมหิตแบบเธอ ทำลายชีวิตฉัน ฉันจะบีบคอเธอให้ตายเดี๋ยวนี้!”

มือของฉือไห่ผิงเริ่มออกแรง หลี่หลันรู้สึกราวกับตนเองเดินมาถึงประตูผีแล้ว

แต่เธอยังตายไม่ได้

เธอไม่มีวันยอมแพ้

หลี่หลันควานมือไปเจอที่เขี่ยบุหรี่ เธอคว้ามันขึ้นมาแล้วฟาดใส่ศีรษะของฉือไห่ผิงอย่างแรง

เลือดสาดกระเซ็น

สายเลือดหลายสายไหลลงมาจากใบหน้าของฉือไห่ผิง เขาปล่อยมือและร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้น

ฉือไห่ผิงล้มลงแล้ว

หลี่หลันจับคอตัวเอง หายใจหอบอย่างแรง ความรู้สึกเหมือนได้รอดตายทำให้เธอใจหายใจคว่ำ

หลี่หลันมองดูฉือไห่ผิงที่นอนอยู่ในแอ่งเลือด “ที่รัก? ที่รัก?”

ฉือไห่ผิงหมดสติไปแล้ว

“ที่รัก ฉันรักคุณจริงๆ แต่คุณทำร้ายฉัน! ตอนนี้เจียวเจียวคือทุกสิ่งของฉัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครขวางทางลูกสาวของฉันเด็ดขาด แม้แต่คุณก็ไม่ได้ เพราะงั้นนี่เป็นเพราะคุณทำตัวเอง!”

ในขณะนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก ฮั่วซือหานและฉือหว่านกลับมาแล้ว

หลี่หลันตกใจ มีคนมา

พวกเขามาแล้ว

ตอนนี้จะทำยังไงดี?

ด้านนอก ฮั่วซือหานและฉือหว่านขึ้นมาชั้นบนแล้ว ก่อนหน้านี้ฉือหว่านถูกบังคับให้กินรังนกไปหนึ่งถ้วย ตอนนี้เธอกำลังรีบกลับมาเพื่อปรุงยาถอนพิษ