บทที่ 576

"ครับ พี่จิ้น"

ลูกน้องในชุดดำสองคนลากชายวัยกลางคนคนนั้นออกไป

เย่ฮวนเอ่อร์มองเฉินจิ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที

เฉินจิ้นยกขายาวก้าวตามเธอไป

เย่ฮวนเอ่อร์จงใจเร่งฝีเท้า อยากจะทิ้งเฉินจิ้นไว้ข้างหลัง

แต่เฉินจิ้นก้าวขายาว ตามทันเธอได้อย่างง่ายดาย

"อย่าตามฉันมา!"

เย่ฮวนเอ่อร์วิ่งออกจากคาสิโน พอออกมาถึงข้างนอก เธอก็สะดุดพลิกข้อเท้าล้มลงไปนั่งกับพื้น

เธอหมดคำจะพูดกับตัวเองจริงๆ วันนี้เหมือนเป็นวันโชคร้าย เจอเรื่องแย่ๆ ไม่หยุด

ขณะที่นั่งอยู่บนพื้น เสียงทุ้มนุ่มทว่าเย็นชาเล็กน้อยก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้าขึ้นมอง เฉินจิ้นตามมาแล้ว

เธอนั่งอยู่ เขายืนอยู่ เขาสูงมาก จนเธอต้องแหงนมอง

เฉินจิ้นยื่นมือมาให้ "ลุกขึ้น"

เขาจะพยุงเธอ

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ไม่อยากให้เขาช่วย เธอพยายามลุกด้วยตัวเอง

แต่ก็ลุกไม่ขึ้นเลย

สุดท้าย เฉินจิ้นยื่นมือคว้าแขนเรียวของเธอ เหมือนจับลูกเจี๊ยบยกเธอขึ้นมายืนอย่างง่ายดาย

เย่ฮวนเอ่อร์ "..."

เธอกำลังโกรธอยู่ แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาแข็งแรงมากจริงๆ

เฉินจิ้นมองเธอ "ต่อไปอย่ามาที่นี่อีก ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอ เดี๋ยวฉันเรียกรถให้ กลับบ้านเถอะ"

เขาเดินไปริมถนน โบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

แท็กซี่คันหนึ่งจอดลง เฉินจิ้นเปิดประตูหลังให้ "ขึ้นไปสิ"