บทที่ 575

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนอยู่กับที่ สบตากับเฉินจิ้นนิ่งงัน

เฉินจิ้นเองก็ชะงักไป

สวี่เชี่ยนมองตามสายตาของเฉินจิ้น พอเห็นเย่ฮวนเอ่อร์ก็ถามทันที “เฉินจิ้น ผู้หญิงคนนั้นคือใครเหรอ?”

เฉินจิ้นไม่ตอบ

เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังเดินจากไปทันที

เย่ฮวนเอ่อร์อยากออกไปจากที่นี่ เธอไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ มันทำให้เธออึดอัดจนหายใจไม่ออก

เพราะเดินเร็วเกินไป เธอเลยชนเข้ากับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

เย่ฮวนเอ่อร์รีบขอโทษ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ชายคนนั้นสบถเสียงดัง “ขอโทษแล้วมันหายหรือไงวะ วันนี้กูเสียไปไม่รู้เท่าไหร่ มึงยังจะมาให้กูซวยซ้ำอีก…”

แต่ทันใดนั้นเขาก็หยุดพูด เพราะเขาเห็นใบหน้าขาวใสของเย่ฮวนเอ่อร์ ใบหน้ารูปไข่ที่สดใสสะอาดตา ทำให้เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง

สายตาโลมเลียของชายวัยกลางคนไล่มองเธอจากบนลงล่าง “ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเด็กสาวหน้าตาดีขนาดนี้”

เย่ฮวนเอ่อร์สวมเสื้อไหมพรมสีขาว กระโปรงพลีต ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อขนเป็ดสีขาว ผมยาวสีดำถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง ใบหน้าใสสะอาดบริสุทธิ์ราวกับหลุดมาจากรั้วมหาวิทยาลัย ตัดกับบรรยากาศรอบข้างอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอสะดุดตามาก

สายตาหื่นกระหายของชายคนนั้นทำให้เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เธอขมวดคิ้ว “ฉันขอโทษไปแล้ว”

เธออยากจะเดินจากไป

แต่ชายคนนั้นกลับขวางทางเธอไว้ “น้องสาว จะรีบไปไหน ไปเที่ยวกับพี่ดีกว่า”

เย่ฮวนเอ่อร์ “หลบไป อย่าขวางฉัน ฉันจะกลับบ้าน!”

ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง “กลับบ้านเหรอ? กลับบ้านใคร กลับบ้านพี่หรือเปล่า พี่สร้างครอบครัวให้น้องได้นะ”

น่าขยะแขยง!

เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังจะเดินหนี

แต่ชายคนนั้นกลับยื่นมือมาคว้าแขนเธอไว้ “น้องสาว อย่าเพิ่งไปสิ มาเล่นกับพี่ก่อน”

“ปล่อยฉัน! ถ้าแกไม่ปล่อย ฉันจะร้องให้คนมาช่วย!”