บทที่ 580

สวี่เชี่ยนกำลังจะเดินไปหาเฉินจิ้น “เฉินจิ้น ฉัน…”

แต่เถ้าแก่สวี่ยกมือห้าม เขาดึงลูกสาวไว้ “เชี่ยนเชี่ยน ไปกันเถอะ”

สวี่เชี่ยนจึงจำใจต้องเดินตามพ่อจากไป

เฉินจิ้นยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากคาสิโน มายังถนนใหญ่

ติ้ง

เสียงแจ้งเตือนจากวีแชทดังขึ้น เขาเปิดดู เห็นข้อความจากเย่ฮวนเอ่อร์

“เฉินจิ้น ฉันเป็นไข้!”

เฉินจิ้นเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋า ไม่ได้ตอบ

อีกข้อความจากเย่ฮวนเอ่อร์ตามมา

“เฉินจิ้น ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก นายมาหาฉันหน่อยได้ไหม?”

“เฉินจิ้น ฉันเชื่อว่าคำพูดพวกนั้นไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆ ของนาย นายต้องมีเหตุผลที่พูดแบบนั้น”

“เฉินจิ้น ถ้าตอนนี้นายมาหาฉัน ฉันจะให้อภัยนาย เราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง”

ข้อความจากเย่ฮวนเอ่อร์เข้ามารัวๆ เหมือนคลื่นซัด

เฉินจิ้นนึกภาพเธอในตอนนี้ได้ คงจะทั้งงอน ทั้งกังวล ทั้งน่าเอ็นดู

เขาถือมือถือไว้ เดินไปตามถนนคนเดียว เขาไม่ควรไปหาเย่ฮวนเอ่อร์

ทุกเหตุผลในโลกนี้ต่างก็เตือนเขาว่าห้ามกลับไปหาเย่ฮวนเอ่อร์

ในช่วงเวลาที่เขาไม่มีอะไรเลย เขากลับได้พบกับผู้หญิงคนเดียวที่เขาอยากปกป้องตลอดชีวิต

มันช่างประชดประชันสิ้นดี

เฉินจิ้นตั้งใจจะกลับบ้าน แต่แล้ว “ติ้ง” อีกข้อความจากเย่ฮวนเอ่อร์

เฉินจิ้นเปิดอ่าน เย่ฮวนเอ่อร์ “เฉินจิ้น ฉันคิดถึงนาย”

เย่ฮวนเอ่อร์บอกว่าคิดถึงเขา

ฝีเท้าของเฉินจิ้นชะงัก ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาหันกลับแล้ววิ่งไปในทิศทางตรงข้ามกับเส้นทางชีวิตที่เขาเคยเลือกไว้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินจิ้นมาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลิน แสงไฟสีอบอุ่นยังคงส่องออกมาจากตัวบ้าน มันทั้งอบอุ่นและเย้ายวน

เขายืนอยู่นอกประตูสองสามนาที มือทั้งสองข้างที่แนบลำตัวกำแน่นแล้วคลาย วนอยู่อย่างนั้น