บทที่ 589

ไม่ได้

เฉินจิ้นกัดฟันแน่น ตัดใจผลักเย่ฮวนเอ่อร์ออก “เย่ฮวนเอ่อร์ ฉันยังยืนยันคำเดิม ระหว่างเราไม่มีทางเป็นไปได้ กลับบ้านไปซะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง “แต่ว่าฉัน...”

“เย่ฮวนเอ่อร์” เฉินจิ้นเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม “อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน กลับไปซะ”

เขาบอกว่า อย่าสร้างปัญหาให้เขา

ถ้าเขาพูดอย่างอื่น บางทีเย่ฮวนเอ่อร์อาจจะไม่ยอมเดินจากไป

แต่นี่เขากลับพูดว่า อย่าสร้างปัญหาให้เขา

เย่ฮวนเอ่อร์ปล่อยมือจากเขา แล้วหันหลังเดินจากไป

เดินได้ไม่กี่ก้าว เธอยังหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะโบกมือเบาๆ “เฉินจิ้น ลาก่อนนะ ถ้ามีอะไร โทรหาฉันได้เสมอ ฉันจะรอโทรศัพท์ของนาย”

ร่างบางของเธอค่อยๆ หายลับไปจากสายตา

เฉินจิ้นมองแผ่นหลังของเธอ เธอทั้งว่านอนสอนง่ายและอ่อนโยน เขาทนเสียเธอไปไม่ได้จริงๆ

แต่เขายังมีสิ่งที่ต้องทำ

ขณะนั้น เสียงริงโทนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากสวี่เชี่ยน

เฉินจิ้นกดรับ สวี่เชี่ยนพูดขึ้นมาทันที “เฉินจิ้น ตอนนี้คุณอยู่ไหน? พ่อฉันมาแล้วนะ เขากำลังตามหาคุณ รีบกลับมาเถอะ”

เถ้าแก่สวี่มาแล้ว

เฉินจิ้นวางสาย เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วหันหลังกลับทันที

สวี่เชี่ยนรีบออกมาต้อนรับ “เฉินจิ้น กลับมาแล้วเหรอ? แล้วพนักงานเสิร์ฟคนนั้นล่ะ? ทำไมคุณต้องพาเธอออกไปด้วย คุณกับเธอมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”

เฉินจิ้นมองสวี่เชี่ยน “ฉัน...”

“ชู่ เฉินจิ้น ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณเป็นของฉันก็พอ ฉันไม่ได้ฟ้องพ่อเรื่องนี้เลยนะ”

เฉินจิ้นไม่พูดอะไรอีก เดินเคียงกับสวี่เชี่ยนไปหาเถ้าแก่สวี่ “เถ้าแก่สวี่ครับ”