บทที่ 592

เย่ฮวนเอ่อร์ถือโทรศัพท์แนบหู “เฉินจิ้น นายอยู่ไหม ทำไมไม่พูดอะไรเลย?”

เฉินจิ้นยืนอยู่ใต้ฝักบัวน้ำเย็น เสียงใสของเธอแทรกเข้าหูอย่างชัดเจน ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม เขาครางตอบเบาๆ “อืม”

เขาอยู่

เย่ฮวนเอ่อร์พูดต่อ “เฉินจิ้น นายเป็นอะไร ทำไมฟังเสียงดูแปลกๆ? นายกำลังทำอะไรอยู่?”

เฉินจิ้นหลับตา รู้สึกถึงความร้อนรุ่มในร่างกายที่ควบคุมไม่อยู่ เขาจับโทรศัพท์แน่นขึ้น “เย่ฮวนเอ่อร์…”

เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันอยู่นี่นะ เฉินจิ้น ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน? ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ?”

“เฉินจิ้น… หรือว่านายอยู่กับสวี่เชี่ยน? ฉันไม่อยากให้นายอยู่กับเธอ และยิ่งไม่อยากให้มีอะไรเกินเลยกัน นายได้ยินไหม?”

เฉินจิ้นยังเงียบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็ยังพูดต่อ

“เฉินจิ้น นายคิดถึงฉันเหรอ?” เย่ฮวนเอ่อร์ถาม

เขานิ่งไปเล็กน้อย

“ถ้านายคิดถึงฉัน งั้นก็มาหาฉันสิ ฉันอยู่บ้านนะ วันนี้ทั้งพ่อกับแม่บ้านหลินไม่อยู่ มีแค่ฉันคนเดียวในบ้าน”

เฉินจิ้นไม่ตอบ

“งั้นฉันวางสายนะ”

เสียง “ตู๊ดๆ” ดังขึ้น เย่ฮวนเอ่อร์เป็นฝ่ายวางสาย

เฉินจิ้นรู้สึกใจเต้นแรง ภาพของเธอเต็มไปหมดในหัวเขา เขาอยากไปหาเธอ

เขาปิดฝักบัว สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย สวี่เชี่ยนยังหลับอยู่บนเตียง ส่วนด้านนอกก็มีลูกน้องเถ้าแก่สวี่คอยเฝ้า เขาไม่มีทางออกทางประตู จึงเลือกปีนหน้าต่างออกไป

ที่นี่คือชั้นสี่ เฉินจิ้นเปิดหน้าต่างใช้ผ้าปูที่นอนผูกเป็นเชือกไต่ลงไป

เขากระโดดลงไป

ด้านนอกลมพัดเย็น เขารีบออกวิ่งทันที ทิ้งบรรยากาศอึดอัดไว้เบื้องหลัง

เย่ฮวนเอ่อร์ที่อยู่ในบ้านยังคงลังเลว่า จะโทรหาเขาอีกดีไหม เสียงเฉินจิ้นตอนนั้นฟังดูไม่ปกติเลย