บทที่ 597

คำพูดเมื่อครู่ของหัวหน้าหม่า ถูกเฉินหยวนหยวนได้ยินทั้งหมด เธอยังไม่รู้เลยว่าเรื่องของแม่จะร้ายแรงขนาดนี้ และตอนนี้เธอกำลังเสียหลัก

เย่ฮวนเอ่อร์รีบเดินเข้าไปหา “หยวนหยวน อย่าตกใจไปนะ ที่จริงสุขภาพของคุณน้าเริ่มมีปัญหามานานแล้ว…”

ตอนนั้นแม่ของเฉินจิ้นไม่ยอมให้เย่ฮวนเอ่อร์บอกความจริงกับเฉินจิ้นและเฉินหยวนหยวน โดยเฉพาะตอนนี้ที่หยวนหยวนกำลังใกล้สอบเข้าเรียนระดับมัธยมปลาย การบอกข่าวร้ายจะยิ่งส่งผลเสีย

เฉินหยวนหยวนร้องไห้อย่างหนัก นี่เป็นเรื่องที่กระแทกใจเธออย่างแรง “ทำไมถึงเป็นแบบนี้…แม่หนูแข็งแรงมาตลอด หนูไม่เชื่อ…หนูไม่ยอมรับ…แม่จะอยู่ได้อีกแค่สองวันได้ยังไง…”

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นแขนไปกอดร่างบางของเด็กสาวไว้ “หยวนหยวน อย่าร้องไห้นะ คุณน้าไม่อยากเห็นเธอเสียใจเลย ถึงไม่ยอมบอกอะไรเธอ”

“พี่ฮวนเอ่อร์…ตั้งแต่เด็กหนูกับพี่จิ้นก็ไม่มีพ่อ แม่เป็นคนเดียวที่เลี้ยงพวกเรามา แม่มองไม่เห็นแต่แม่ก็ยังดูแลเราดีมาก เพื่อนหลายคนเคยพูดว่าหนูโตมากับครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่มีพ่อ…แต่หนูไม่เคยรู้สึกว่าหนูขาดอะไรเลย เพราะหนูมีพี่ชายที่ปกป้องหนู…มีแม่ที่รักหนู…แต่ตอนนี้แม่จะจากหนูไปแล้วเหรอ…” หยวนหยวนเต็มไปด้วยน้ำตา

ในเวลานี้ คำปลอบใจใดๆ ก็ล้วนดูจางจืด เย่ฮวนเอ่อร์ทำได้เพียงกอดเธอแน่นๆ และลูบหลังอย่างแผ่วเบา ให้ความอบอุ่นแทนคำพูด

หัวหน้าหม่าพูดเสียงเบา “คุณเย่ ตอนนี้ทางเราก็ใช้ยาที่ดีที่สุดแล้ว คุณไข้คงเหลือเวลาอีกไม่มาก สองวันนี้ พวกคุณอยู่เป็นเพื่อนเธอให้มากที่สุดเถอะครับ”

พูดจบ หัวหน้าหม่าก็เดินจากไป

เฉินหยวนหยวนพยายามกลั้นน้ำตา ไม่อยากให้แม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ

เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง

“พี่ฮวนเอ่อร์ ขอบคุณนะคะ…ทุกครั้งที่บ้านหนูมีเรื่อง พี่ก็มาช่วยหนูเสมอเลย…”

เย่ฮวนเอ่อร์จับมือของเธอไว้แน่น เธอรู้ว่าพี่น้องเฉินจิ้นและเฉินหยวนหยวนต่างก็มีความเข้มแข็งในตัวเอง ความลำบากย่อมทำให้พวกเขาเติบโตเร็วกว่าคนอื่น “หยวนหยวน แล้วพี่จิ้นล่ะ? เขายังไม่มาเหรอ?”

เฉินหยวนหยวนส่ายหน้า “หนูโทรหาเขาหลายครั้งแล้ว แต่ก็โทรไม่ติดเลย…พักหลังมานี้พี่จิ้นไม่ค่อยกลับบ้านเลย เหมือนจะยุ่งมาก”