บทที่ 599

ดวงตาของเฉินจิ้นแดงก่ำ ช่วงหลังมานี้เขากลับบ้านน้อยมาก เพราะไม่อยากให้แม่และน้องสาวรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และเขาเองก็ไม่อยากให้คนภายนอกล่วงรู้ว่าครอบครัวเขายังมีแม่กับน้องสาวอยู่ เขาแค่ต้องการปกป้องครอบครัวของเขา

แต่วันนี้ แม่ของเขากลับทรุดลงอย่างกะทันหัน

“แม่...ทำไมแม่ไม่บอกผมเลยว่าแม่ป่วย?”

แม่เฉินยิ้มอ่อน “อาจิ้น แม่ไม่ได้ลำบากอะไรเลยนะ เพราะฮวนเอ่อร์ดูแลแม่ดีมาก หมอก็ให้ยาอย่างดีที่สุดกับแม่แล้ว”

“อาจิ้น...แม่ไม่อยากเป็นภาระให้ลูก แม่แค่อยากให้ลูกมีชีวิตที่สงบสุข ถ้าพ่อของลูกยังอยู่ เขาก็คงหวังให้ลูกมีความสุขเหมือนกัน...เข้าใจไหม?”

แม่เฉินไม่อยากให้เฉินจิ้นเดินซ้ำรอยเส้นทางของพ่อเขา เธอจึงพยายามเตือนเขามาโดยตลอด

เฉินจิ้นกุมมือแม่ไว้แน่น “แม่วางใจเถอะครับ...ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้จบเหมือนเดิมแน่นอน”

น้ำตาไหลจากหางตาของแม่เฉิน “ลูกๆ ของแม่...”

เย่ฮวนเอ่อร์กับเฉินหยวนหยวนก้าวเข้ามาใกล้ ต่างก็กุมมือของแม่ไว้แน่น

แม่เฉินค่อยๆ เอามือของทั้งสามคนวางซ้อนกันไว้ “ลูกๆ แม่จะต้องไปแล้วนะ อย่าเสียใจเลย แม่แค่จะไปอยู่กับพ่อของพวกเธอ ที่ผ่านมาแม่เลี้ยงพวกเธออยู่ที่นี่คนเดียว ส่วนเขาอยู่ทางนั้นคนเดียวมานานแล้ว เขาคงคิดถึงแม่มากเลย…”

น้ำตาของเย่ฮวนเอ่อร์ไหลอาบแก้ม ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“อาจิ้น...แม่ฝากหยวนหยวนไว้กับลูกนะ เธอคือน้องสาวของลูก ลูกต้องดูแลเธอให้ดี”

“แล้วก็…ฮวนเอ่อร์…เด็กคนนี้เป็นคนดีมาก การที่ลูกได้พบเธอ ถือเป็นโชคของลูก ลูกต้องดูแลเธอให้ดี”

เฉินจิ้นเสียงสั่น “แม่ครับ…ผมรู้แล้ว…”

แม่เฉินยิ้มบางๆ “ชีวิตของแม่ถือว่ามีความสุขแล้ว…ตอนสาวๆ แม่มีพ่อของพวกเธอ ต่อมาก็มีลูกๆ…ชีวิตคนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก แต่มีแค่นี้ แม่ก็พอใจแล้ว…แม่ขอลา…”

แม่เฉินค่อยๆ หลับตาลงจากไปอย่างสงบ