บทที่ 600

ดวงตาของเฉินจิ้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง ท่ามกลางคำปลอบโยนอ่อนโยนของเด็กสาว น้ำตาอันร้อนผ่าวก็หยดลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า

เขายื่นแขนออกไป กอดเย่ฮวนเอ่อร์ไว้แน่น เสียงสะอื้นของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฮวนเอ่อร์...ตอนนี้ฉันไม่มีแม่แล้ว...ฉันไม่มีทั้งพ่อและแม่แล้ว…”

เย่ฮวนเอ่อร์ก็กอดเขาแน่นเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมเปิดเผยความอ่อนแอให้ใครสักคนเห็น เป็นครั้งแรกที่เขาร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้าเบาๆ “ฉันรู้ เฉินจิ้น…แต่นายยังมีหยวนหยวน…แล้วก็ยังมีฉันนะ ฉันจะอยู่ตรงนี้…อยู่กับนายเสมอ”

พูดจบ เธอเขย่งปลายเท้า เอามือประคองใบหน้าเขา แล้วจูบบนหน้าผากของเขาเบาๆ

จูบบนหน้าผาก…เป็นสัญลักษณ์ของความรักอันลึกซึ้งและการปกป้อง

เฉินจิ้นกอดเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง

...

ในเวลาต่อมา เฉินจิ้นต้องกลับไป เขาจำเป็นต้องกลับไปดูแลเรื่องอื่น ทางโรงพยาบาลได้จัดการเรื่องพิธีศพของแม่เขาเรียบร้อยแล้ว เย่ฮวนเอ่อร์และเฉินหยวนหยวนได้นำอัฐิกลับมายังบ้าน

เย่ฮวนเอ่อร์วางโกฐและป้ายวิญญาณของแม่เฉินไว้บนโต๊ะบูชา เฉินหยวนหยวนจุดธูปหนึ่งดอก แล้วยกมือไหว้ด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้ง

“หยวนหยวน คืนนี้เราจะเฝ้าศพกันที่นี่นะ พรุ่งนี้หนูจะต้องย้ายไปอยู่กับพี่แล้ว” เย่ฮวนเอ่อร์พูดขึ้น

เฉินหยวนหยวนตอบเสียงเบา “พี่ฮวนเอ่อร์ หนูอยากอยู่ที่นี่ต่อได้ไหม…”

“ไม่ได้จ้ะ” เย่ฮวนเอ่อร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ที่นี่ไม่ปลอดภัย หนูเป็นผู้หญิง ต้องกลับไปอยู่กับพี่ ไม่มีข้อโต้แย้งนะ ฟังพี่นะจ๊ะ”

เฉินหยวนหยวนพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ลูบผมเธอเบาๆ “บ้านพี่มีห้องเยอะนะ คุณพ่อของพี่แล้วก็แม่บ้านหลินใจดีมาก ทุกคนจะต้องรักหนูแน่ๆ เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวนะ คืนนี้มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนอีก เดี๋ยวก็สอบแล้ว กลับห้องไปนอนเถอะ เดี๋ยวพี่จะเฝ้าศพให้เอง”

เฉินหยวนหยวนส่ายหน้า “พี่ฮวนเอ่อร์ หนูอยากอยู่เฝ้าแม่ด้วยค่ะ”