บทที่ 601

เย่ฮวนเอ่อร์มองเฉินจิ้น “เฉินจิ้น คืนนี้นายจะไม่ไปไหนใช่ไหม?”

เฉินจิ้นเพิ่งปลอบสวี่เชี่ยนจนหลับได้ ตอนนี้เขาแอบกลับมา และก็ยังต้องกลับไปอีกในช่วงใกล้รุ่ง แต่ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่

เฉินจิ้นพูดเบาๆ “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวพอเธอหลับแล้ว ฉันค่อยไป”

เย่ฮวนเอ่อร์เลื่อนผ้าห่มให้ กวักมือเรียกเขา “งั้นมานอนข้างในด้วยสิ ข้างในอุ่นมากเลย”

เฉินจิ้นจึงนอนลงข้างๆ เย่ฮวนเอ่อร์

ร่างนุ่มนิ่มของเธอเบียดเข้ามา ศีรษะเล็กๆ วางบนแขนของเขา พร้อมกับดวงตากลมโตแวววาวที่จ้องมองเขาอย่างเงียบๆ

หัวใจของเฉินจิ้นเหมือนถูกละลาย เขาเอื้อมมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมอก

ทั้งสองคนกอดกันไว้แน่น เฉินจิ้นเหลือบมองเฉินหยวนหยวนที่นอนอยู่ด้านใน ตอนนี้เธอหลับสนิทแล้ว

“หยวนหยวนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

“ประมาณสี่ทุ่ม ก่อนนอนยังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่นะ พรุ่งนี้เธอมีสอบเข้ามัธยมปลาย สอบสามวัน พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาเธอไปที่สนามสอบเอง ไม่ต้องเป็นห่วง”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดปลอบเขา น้ำเสียงอ่อนโยน

เฉินจิ้นกระตุกมุมปากเบาๆ ภาพตรงหน้าทำให้เขานึกถึงพ่อแม่ของตัวเองในอดีต พ่อออกไปทำงาน แม่ดูแลบ้าน พ่อเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างนอก แม่ก็จัดการทุกอย่างภายในบ้านเรียบร้อย

แต่ว่า…เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ได้มีหน้าที่ต้องทำแบบนี้เลย

ในตอนนี้เขาเองไม่มีทางเลือกมากนัก แต่เธอกลับยังอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

เฉินจิ้นก้มลงมองเธอ “ฮวนเอ่อร์…ฉัน…”

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเขาเบาๆ “ชู่…คำขอบคุณฉันได้ยินมาพอแล้ว ไม่ต้องพูดอีกหรอก สิ่งที่ฉันทำ ฉันเต็มใจทำเองทั้งนั้น แล้วอีกอย่าง หยวนหยวนเก่งขนาดนี้ อีกสักสิบปีต้องประสบความสำเร็จแน่นอน ถึงตอนนั้นฉันก็จะได้อาศัยบุญคุณกับเขาบ้าง แบบนี้มันก็คือการลงทุนอย่างหนึ่งไง”

เธอยิ้มตาหยีอย่างสดใส