บทที่ 616

ฮะ

ฮะๆ

หลี่หลันตะโกนเสียงดัง “ใครก็ได้! รีบมาเร็ว!”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสราวน้ำตกอยู่บนใบหน้าของหลี่หลัน เธอยิ้มมุมปากอย่างบางเบา

“ฉือหว่าน เธอหัวเราะอะไรนะ เธอเป็นคนทำให้สามีฉันตายยังกล้าหัวเราะอีก!” หลี่หลันรู้สึกว่ารอยยิ้มของฉือหว่านช่างประหลาดนัก

ฉือหว่านมองหลี่หลัน “เธอมั่นใจแค่ไหนว่าสามีเธอตายแล้ว?”

หลี่หลันชะงัก “ฉือหว่าน หมายความว่ายังไง? สามีฉันไม่หายใจแล้วนะ เขาตายแล้วแน่ๆ”

ฉือหว่านว่า “งั้นเธอลองดูอีกทีสิว่าเขายังหายใจอยู่ไหม”

หลี่หลันลังเลแต่ก็ยื่นนิ้วไปแตะที่ปลายจมูกของฉือไห่ผิง ตรงนั้นเย็นเยียบจริงๆ ไม่มีลมหายใจเลย

หลี่หลันกำลังจะชักมือกลับ เธออยากจะด่าฉือหว่านว่าแกล้งทำอะไรเพ้อเจ้อ ทว่าในตอนนั้นเอง ฉือไห่ผิงก็ลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน

หลี่หลันร้องกรี๊ดเสียงหลง “อ๊า!”

จากนั้นฉือไห่ผิงก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือของหลี่หลันไว้แน่น

คนที่น่าจะตายไปแล้วกลับลุกขึ้นมาคว้ามือเธอไว้ หลี่หลันตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอสะบัดมือหลุดจากฉือไห่ผิงและล้มลงไปนั่งกองกับพื้น “อ๊า! ผี ผี!”

คุณนายใหญ่ฉือรีบวิ่งมาข้างเตียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ไห่ผิง ลูกฟื้นแล้วเหรอ?”

หลี่หลันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นฉือไห่ผิงที่อยู่บนเตียงสูดลมหายใจเข้าแรงๆ แล้วจึงค่อยๆ ผ่อนออก เครื่องวัดชีพจรก็กลับมาเต้นตามปกติ

ฉือไห่ผิงฟื้นขึ้นมาแล้ว เขากลับมาหายใจและมีชีพจรอีกครั้ง

หลี่หลันแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อกี้ฉือไห่ผิงตายไปแล้วจริงๆ เธอเช็กทั้งลมหายใจและชีพจรไปแล้ว แล้วคนที่ตายไปจะกลับมามีชีวิตได้ยังไง?

มันเหมือนมายากลชุบชีวิตเลย