บทที่ 647

ฮั่วซือหานถามว่าเป่าเอ่อร์เป็นลูกของเธอกับเซียวอี้ใช่หรือไม่

ฉือหว่านสั่นเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไร แต่ในจังหวะนั้นเอง เซียวอี้ก็ปรากฏตัวขึ้น “หวานหว่าน เป่าเอ่อร์”

ฮั่วซือหานหันไปมอง เห็นเซียวอี้ยืนอยู่ตรงนั้น

ลั่วเป่าเอ่อร์ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงหวานใส “แด๊ดดี้เซียว~”

ลั่วเป่าเอ่อร์เรียกเซียวอี้ว่าแด๊ดดี้

หัวใจของฮั่วซือหานร่วงหล่นราวกับตกลงสู่ก้นเหว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย้ยหยันตัวเอง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมต้องถามคำถามนั้น

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเมื่อสามปีก่อน ฉือหว่านตั้งท้องกับเซียวอี้ ดังนั้นเป่าเอ่อร์ต้องเป็นลูกของทั้งสองคนแน่นอน แล้วเขายังจะถามไปทำไม?

เขาคาดหวังอะไรอยู่?

เซียวอี้เดินเข้ามาข้างหน้า ยื่นมือออกไป “เป่าเอ่อร์ มาให้แด๊ดดี้เซียวอุ้มมา ไม่งั้นหม่ามี๊จะเมื่อยเอานะ”

“อื้ม ได้ค่ะ”

ลั่วเป่าเอ่อร์ย้ายตัวเองไปอยู่ในอ้อมแขนของเซียวอี้อย่างว่าง่าย

เซียวอี้อุ้มลั่วเป่าเอ่อร์แล้วหันไปมองฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ไม่ได้เจอกันนานนะครับ”

ฮั่วซือหาน “ไม่เจอกันนานนะครับ”

“ไม่นึกเลยว่าเราจะบังเอิญขนาดนี้ หวานหว่านกับเป่าเอ่อร์ได้พบประธานฮั่วก่อนผมอีกนะ” เซียวอี้พูดยิ้มๆ

เมื่อเห็นภาพฉือหว่าน เซียวอี้ และลั่วเป่าเอ่อร์อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นเหมือนครอบครัว ฮั่วซือหานรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมแทงทะลุดวงตา มือทั้งสองข้างที่แนบลำตัวกำแน่นจนเห็นเส้นเลือด

“ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว ประธานฮั่ว สนใจทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ?” เซียวอี้ชวนอย่างมีไมตรี

ฮั่วซือหานปฏิเสธทันที “ไม่ล่ะครับ ผมยังมีธุระที่บริษัท ขอตัวก่อน”

“ประธานฮั่ว แล้วพบกันใหม่นะครับ เป่าเอ่อร์ บ๊ายบายลุงคนหล่อสิลูก”

ลั่วเป่าเอ่อร์โบกมือ “ลุงคนหล่อ~ บ๊ายบายค่ะ”

ฮั่วซือหานหันหลังแล้วเดินจากไป