บทที่ 648

“แม่ครับ” ฮั่วซือหานพูดแทรกขึ้นทันที “หรือลี่เจียวไม่ได้บอกแม่ว่า ฉือหว่านก็คือโจลีน?”

อะไรนะ?

คุณหญิงฮั่วถึงกับชะงัก

แน่นอนว่าเธอเคยได้ยินชื่อเสียงของโจลีนมาก่อน ในแวดวงสังคมเดียวกัน ชื่อของโจลีนดังกระหึ่มยิ่งกว่าใคร

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า ฉือหว่านจะเป็นโจลีนคนนั้น

“เพราะฉะนั้นแม่ครับ ฉือหว่านไม่ได้มาที่นี่เพราะผมเลย เธอได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงระดับสูง พวกเราก็แค่บังเอิญเจอกัน ฉือหว่านไม่เคยต้องพึ่งพาผู้ชาย สามปีมานี้ เธอใช้ชีวิตของตัวเองได้ดีขึ้นเรื่อยๆ”

ในความจริงแล้ว คุณหญิงฮั่วไม่ได้เกลียดฉือหว่านเสียทีเดียว ตลอดสามปีที่ผ่านมา เมื่อเธอหวนคิดถึงฉือหว่าน ก็มักจะนึกถึงดวงตาที่ใสกระจ่างและเฉลียวฉลาดของเธออยู่เสมอ ไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กสาวผู้นั้น จะกลายเป็นโจลีนที่โด่งดัง ตอนนี้เธอได้ยืนอยู่เคียงข้างฮั่วซือหาน สง่างามและน่าตะลึง

คุณหญิงฮั่วมองลูกชาย ในเมื่อเป็นลูกชายของเธอเอง เธอย่อมรู้สึกสงสารเป็นธรรมดา เด็กสาวที่โดดเด่นขนาดนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะไม่ชอบได้หรอก

แต่ฮั่วซือหาน...ต้องตัดใจ

“ซือหาน แม่...”

“แม่ครับ ผมรู้ว่าแม่จะพูดอะไร ผมกับฉือหว่านไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว วันนี้ผมเจอลูกสาวของเธอแล้ว”

คุณหญิงฮั่วตกตะลึงอีกครั้ง

ฮั่วซือหานแค่นยิ้ม “ลูกสาวของเธอสวยมาก เชื่อฟังและน่ารักมาก เหมือนฉือหว่านไม่มีผิด เธอคือลูกของฉือหว่านกับเซียวอี้ ตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ผมไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็เดินขึ้นไปบนชั้นบน เหลือไว้เพียงแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังให้กับคุณหญิงฮั่ว

...

ฮั่วซือหานกลับมาถึงห้องของตัวเอง ห้องไม่ได้เปิดไฟ มืดมิดไปทั่วทั้งห้อง