บทที่ 649

ฉือหว่านพาลั่วเป่าเอ่อร์มาถึงร้านอาหาร ไม่นานเย่ฮวนเอ่อร์ก็มาถึง

สามปีไม่เจอกัน เย่ฮวนเอ่อร์ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เธอยังคงไว้ผมยาวสีดำสนิทอย่างเรียบร้อยพาดบ่า ใบหน้าเรียวรูปไข่เล็กๆ ดูสดใสน่ารัก แค่ปรากฏตัวก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของคุณหนูจากตระกูลใหญ่

เย่ฮวนเอ่อร์วิ่งเข้ามาอย่างดีใจ “หวานหว่าน เป่าเอ่อร์!”

ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์โผเข้ากอดกันแน่น

ลั่วเป่าเอ่อร์หัวเราะเสียงใสนุ่ม “ว้าว พี่ฮวนเอ่อร์ดูสวยกว่าครั้งก่อนที่เป่าเอ่อร์เจออีก~”

เย่ฮวนเอ่อร์ย่อตัวลง หอมแก้มลั่วเป่าเอ่อร์อย่างดีใจ “เป่าเอ่อร์ ฉันเป็นแม่ทูนหัวของเธอนะ ห้ามเรียกฉันว่าพี่ฮวนเอ่อร์ ต้องเรียกว่าแม่ทูนหัวนะ!”

ลั่วเป่าเอ่อร์หัวเราะ “แต่พี่ฮวนเอ่อร์สวยขนาดนี้ เวลาเดินไปด้วยกัน เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าเป็นพี่สาวหนูนะสิ~”

“เด็กอะไร ปากหวานเกินไปแล้ว~ มา ดูสิว่าเอาอะไรมาให้!”

เย่ฮวนเอ่อร์หยิบสร้อยข้อมือประดับเพชรเล็กๆ เส้นหนึ่งมาสวมให้กับข้อมือลั่วเป่าเอ่อร์

ฉือหว่านยิ้ม “ฮวนเอ่อร์ ของชิ้นนี้คงแพงมากแน่ๆ เป่าเอ่อร์ยังเด็ก ไม่จำเป็นต้องให้ของขวัญแพงขนาดนี้ก็ได้มั้ง?”

เย่ฮวนเอ่อร์ “หวานหว่าน ของที่ดีที่สุดก็ต้องให้กับเป่าเอ่อร์ของพวกเราสิ แล้วสร้อยเส้นนี้ฉันออกแบบเองด้วยนะ”

ตอนนี้เย่ฮวนเอ่อร์เป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียงแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอเปิดสตูดิโอออกแบบของตัวเอง ใช้ชีวิตสดใสราวกับแสงอาทิตย์

ลั่วเป่าเอ่อร์ “ว้าว สร้อยข้อมือนี้สวยจังเลย หนูชอบค่ะ ขอบคุณพี่ฮวนเอ่อร์~”

ลั่วเป่าเอ่อร์หอมแก้มเย่ฮวนเอ่อร์หนึ่งฟอด

เย่ฮวนเอ่อร์หลงลั่วเป่าเอ่อร์ เด็กหญิงตัวน้อยที่ปากหวานและอารมณ์ดีแบบนี้เกินจะต้านไหว เธออุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ขึ้น “หวานหว่าน ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”

ฉือหว่านพยักหน้า “ได้เลย”