บทที่ 650

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหน้า “ไม่เคยเลย สามปีก่อน เขาโทรมานัดฉันออกไปเจอ แต่พอฉันไปถึง กลับไม่เห็นเขาเลย หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้พบกันอีก”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ “ตอนนั้นเขาแต่งงานแล้ว ฉันเองก็ไม่ได้เจอสวี่เชี่ยนอีก บางทีเขาอาจจะพาสวี่เชี่ยนไปใช้ชีวิตที่อื่นแล้วก็ได้”

ฉือหว่านมองเย่ฮวนเอ่อร์ด้วยความเป็นห่วง “ฮวนเอ่อร์ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมุมปาก “ไม่เป็นไร หวานหว่าน ฉันกับเฉินจิ้นมันจบไปแล้ว ฉันจะไม่เสียใจเพราะเขาอีก”

ฉือหว่านพยักหน้า “งั้นก็ดี ไปกินข้าวกันเถอะ”

ในเวลาเดียวกัน มีคนสองคนเดินเข้ามาที่ร้านอาหาร ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ลี่เจียวกับฮั่วเสวียน

พวกเธอสองคนอับอายที่งานเลี้ยงระดับสูง จึงนัดกันมาเพื่อปรับอารมณ์

ฮั่วเสวียนพูดด้วยความโมโห “ก็เพราะฉือหว่านนั่นแหละ นังสารเลว! ตอนนี้ในหมู่สาวสังคมเขาหัวเราะเยาะฉันกันหมดแล้ว ไอ้พวกทายาทเศรษฐีที่ฉันติดต่อไว้ก็ไม่ยอมรับสาย แถมยังบล็อกฉันอีก!”

ฮั่วเสวียนเป็นคนที่เลี้ยงปลาไว้หลายตัว เธอคบหากับบรรดาทายาทเศรษฐีหลายคนอย่างคลุมเครือ บ่อปลาของเธอจึงเคยเต็มไปด้วยเหยื่อ

ลี่เจียวใบหน้าหม่นหมอง “พอเถอะ เสวียนเสวียน อย่าเพิ่งร้อนใจ เราต้องหาทางจัดการฉือหว่านให้ได้!”

จู่ๆ ฮั่วเสวียนหยุดฝีเท้าลง “เจียวเจียว! ดูสิ! นั่นมันฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์!”

ลี่เจียวหันไปมอง แล้วเธอก็เห็นฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์จริงๆ แน่นอน ยังรวมถึงลั่วเป่าเอ่อร์ที่อยู่ข้างๆ ด้วย

ดวงตาของลี่เจียวหดแคบ “นั่นลูกสาวของฉือหว่านเหรอ โตขนาดนี้แล้ว?”

สามปีที่ผ่านมาฉือหว่านหายตัวไปโดยสิ้นเชิง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เธอพาลั่วเป่าเอ่อร์ออกสู่สายตาสาธารณะ แน่นอนว่า ลี่เจียวกับฮั่วเสวียนตกใจมาก

ฮั่วเสวียน “ต้องใช่แน่ๆ หน้าตาน่ารักขนาดนั้น สวยเหมือนแม่เลย นังจิ้งจอกไม่มีผิด!”

หัวใจของลี่เจียวดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง “ฉือหว่านกล้ามาเมืองตี้ตูพร้อมลูกสาวงั้นเหรอ? ลูกคนนี้เป็นลูกแท้ๆ ของซือหาน ถ้าซือหานรู้เข้าจะยอมรับลูกไหม?”